Van teveel spektakel…

Yxie, Yzet! Geen teken van verzet. Geen enkel teken eigenlijk. En het kan toch niet zo zijn dat wij, voor een deel gefrustreerde Alkmaarders, ons dan maar bij besluiten neerleggen. Weliswaar democratisch besloten, maar vanuit een ietwat discutabele invalshoek. De discutabele invalshoek neigt immers naar een wijze, waarop het het huidige college het voorgaande college van burgemeester en wethouders een hak te hebben willen zetten. Misschien is dit mijn eigen, persoonlijke opinie, maar dan nog…
Neen, dan liever de woorden die Ype Minkema in de rubriek in 60 seconden aan deze teloorgang wijdt. En ook dit keer neem ik, integraal, zijn woorden over. Vanzelfsprekend is deze tekst ook weer verschenen in de Alkmaarsche Courant van donderdag 18 oktober 2012.

IK ZIE
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet. Het is er niet, het is er nooit geweest, het komt er ook niet. Nooit niet. Dat zeg jij. En toch is het er. Iedere dag. Ik zie, dus het bestaat. Daarom zie ik het. En dan is het er. Toch” En dan ga jij beweren dat wat ik zie er helemaal niet is” Wat jij niet ziet hoeft niet altijd te zijn wat het niet is” Toch”
Je kunt het nog volgen” Ik niet. Ik zie, ik zie namelijk wat jij eigenlijk niet wilt zien. Want je zegt dat het er niet is. En dat maakt het juist zo vreemd, want ik zie het. Je gaat er raar van praten. Gek van denken. Kronkels in je kop, woorden die letters kwijtraken. Of er plots een bij krijgen. Willekeurig, ongecontroleerd. Toch blijf ik het zien. Want ik zie, ik zie wat jij niet ziet.
Misschien is het waar. Misschien moet ik je geloven dat ik ook niks zie. En dat klopt ook wel, want er zijn van die momenten dat ik ook niks zie. Dan is het er ook niet. Denk ik.
Maar net als ik weet dat ik niks zie, is er telkens weer iemand die zegt dat ik zie wat jij niet ziet. Anderen zien het ook, maar jij blijft me maar vertellen dat ik niks zie.
Yxie nyxie. Ik word gek.

VAN TE VEEL SPEKTAKEL WANKEL JE ALLICHT.
Woorden van Lucebert op het voormalige landbouwhuis, het huidige stadskantoor. In rode neonletters op het dak van het huidige stadskantoor in Alkmaar. Neen, Alkmaar heeft niets met Lucebert. En toch zie ik die letters als ik met de trein het Noord-Hollands Kanaal passeer. Waar ik, in een recent verleden, diverse foto’s aan heb gewijd. Niet dat het er iets toe doet, maar dan nog…
Wij waren de afgelopen week in Deventer. Koekstad. Waar Dickens hoge ogen scoort. Waar de bevolking zich, voor even, in die tijd waant. Alkmaar kent de Kaeskoppenstad. Een weekend waarin zo’n 500 figuranten een beeld schetsen van de tijd dat Alkmaar er nog toe deed. Met zijn roemruchte voorgangers: Cornelis Drebbel, uitvinder van de duikboot en de arts van Foreest. Namen die de geschiedenisboekjes hebben gehaald. Op vrijdag vertoefden wij in Amersfoort. En mocht ik het geboortehuis van Piet Mondriaan vastleggen. Want naast de kei laat Amersfoort zich op deze schilder voorstaan. Helaas is het museum van Armando in vlammen opgegaan. Simpelweg omdat men naliet een sprinkler installatie te installeren. Dat zou uit esthetisch oogpunt niet juist zijn geweest. Armando heeft Amersfoort verlaten. Schijnt zich nu gevestigd te hebben in Amelisweerd.

Of dat er iets toe doet” Ik zou daar geen uitspraak over willen doen. Neen, Alkmaar behoudt het recht op de Victorie. Het Stedelijk Museum heeft zich daar momenteel helemaal op gericht. Men is zelfs zover gegaan dat een viertal skeletten, mogelijke slachtoffers van het beleg, liggen te rusten in de kelders van dat eerder genoemde museum. Dat heeft waarde! Dat leeft. Veronderstelt men…
Vrijdag 19 oktober heeft Jules Deelder de kunsttiendaagse van Bergen (N-H) geopend. Hij deed dit heel publiekelijk door de stropdas van de voorzitter door te knippen. Dat de man verbouwereerd reageerde, spreekt voor zich. Ook Zwagerman mocht dit ooit doen. De kunsttiendaagse op zijn manier openen. Hij deed dat ook in Bergen. Een plaats, waar de wortels van de Bergense school te vinden zijn. Waar ooit Ans Wortel wortelde. En worstelde. Of dat er wat toe doet” Ik weet het niet. En eigenlijk wil ik het ook niet weten. Tenslotte heb ook ik hier de nodige woorden aan gewijd.
En op gewijde grond kan het soms goed toeven zijn.

Ik was in Deventer. Kocht een boek. De titel” SCREAM FROM THE HARNESS CERAMIC WORK BY LUCEBERT. DE SCHREEUW UIT HET HARNAS KERAMISCH WERK VAN LUCEBERT.
Er zijn meerdere schreeuwen. Van Edvard Munch bijvoorbeeld. Gestolen uit een museum in Noorwegen. Gelukkig had hij er meerdere gemaakt. Waardoor het unieke ten dele waar is. Van plagiaat wordt niet gesproken…

Ach, laat mij dit keer er het zwijgen toe doen. Morgen weer een andere dag. Morgen misschien wel naar Bergen. Om aan kunst te ruiken. Om aan kunst te wijden. Om weer eens stil te staan bij de vraag wat kunst nu eigenlijk is. Om te laten zien. Mijn beeld van de beelden die ik mogelijk morgen ga zien. Nadat ik vandaag die andere beelden heb vertoond. Want ik kan me voorstellen dat juist het visuele aspect in al mijn schrijfsels een wezenlijke rol speelt, hoewel…