Little sister…

Verlies geen tijd door spaarzaamheid! Verlies geen tijd in spaarzaamheid! Door spaarzaamheid vallen de paleizen om en laten kastelen zich amoveren. Een bepaalde mate van een morfologisch proces. Nu is het geregeld zo dat morfologie zich aan alle kanten voordoet. En dan komt de vraag: wat betekent dat precies” Welnu, laat mij dat bij deze eens uit de doeken doen, voor dat het ingewikkeld wordt. Want daar heb je dan weer lappen bij nodig. Lakens bijvoorbeeld, die ooit in Lakenhallen aan de potentiele kopers werden overhandigd. Maar nu weijd ik uit! Nu maak ik me schuldig aan een bepaalde mate van vormkunde, waardoor ik het weiden dan wel wijden aan elkander wijdt. Ik ontwikkel op deze manier een verandering waardoor de inhoud haaks op de verpakking kan komen staan. En dan treed ik weer eens in de voetsporen van die ongebaande paden. Houd ik de moed erin, wanneer de paden op zijn en de lanen wenken. Zo zal ik dan toch weer even schitteren vandaag. Opdat de ander weer in de gelegenheid wordt gesteld om een volgende poging wauwelen aan het geheel toe te kunnen gaan voegen. Want het kan toch niet zo zijn…”!

De vraag was bijzonder. De situatie idem. Een man, een vrouw en een kind van hooguit twee. De vraag: ‘Ben jij niet..’ klinkt ietwat anders dan ‘jij bent toch…’ maar hoe de vraag nu precies werd gesteld, ben ik alreeds vergeten. Want verbazing werd mijn deelgenoot. Ik kon de vraag namelijk beamen, maar was niet bij machte om het beeld uit mijn verleden direct weer op te roepen. Want ik had even geen beeld. En vroeg haar mij te helpen. Lisette P. En toen begon dat ouderwetse kwartje te vallen. Al rinkelend en twinkelend. Een A-zuster die de B ging doen en nog steeds in dit metier werkzaam is. Naast het feit dat zij hemelsbreed nog geen honderd meter bij ons vandaan wonen, het feit dat zij iedere dag wel bij het speelpleintje dat zich voor onze voordeur bevindt, vertoeft.

Een ontmoeting met een indiaan, zijnde Lukas, de buurjongen, die een spreekbeurt heeft gehouden omtrent de afkomst van zijn vader: voor het gemak een Canadees met oorspronkelijk bloed in zijn bast, zijnde van indiaanse komaf. Of laat het afkomst zijn. Een spreekbeurt gelardeerd met spanen, met veren en een tooi. Maar na die spreekbeurt weer zo rap mogelijk naar buiten om te gaan spelen. Het werk verricht en de eigen tijd die door spaarzaamheid weer werd bereid.

Het storten van beton. Een betonstort in het kader van renoveren. En ook daar was het even lekker vertoeven. Waarbij de sequentie als zodanig dankzij Erik nog steeds een rol blijft spelen. Terwijl ik ook al bezig ben met wat andere zaken: kracht, betovering, beeldverwerking omdat beeldbewerking niet geheel en al aan mij is besteed. Ach, ik klooi maar wat raak en als ik heel eerlijk ben:

DAT BEVALT ME MEER DAN UITSTEKEND!

En dat mijn ‘kleine zusje me in de gaten houdt…’