einde van mijn Latijn"!

SJORT STORIE ABOUT A LIDL RET.
A ret red a lidl ret. But de lidl ret verdrunk. Die ent. Dat is alles. Dan de vraag: wie heeft ooit een vertaling gelezen van John O’Mill. Jan Molenaar in het dagelijks leven. Leraar Engels. Een man die verschillende talen machtig was en hier, op zijn geheel unieke wijze, melding van heeft gemaakt. Als in het volgende voorbeeld: ‘be carefull, mother!’ In zijn vertaling: ‘een kar vol modder!’ Vanwaar deze aanhef” Simpel. Het Conclaaf in Rome heeft een start gemaakt, de deuren zijn gesloten en de ogen van de wereld zijn gespitst op mogelijke witte rook. De kachels daar branden: is het niet vanwege het weer, dan wel vanwege het verbranden van de stembriefjes. Want vandaag begon de eerste ronde. En dat is niet mis in de wetenschap dat hier een mis aan is vooraf gegaan. Een mis waarop de ogen gericht waren op de Latijnse woorden die zo’n mis waardig zijn. Latijn. ‘Latijn is best wel een hippe taal’, kopt een artikel in de krant. Jonge mensen moeten weer Latijn leren lezen en spreken alsof het Engels of Duits is. De vereniging Athenaeum Illustre wil afrekenen met de gedachte dat zoiets in onze tijd niet meer mogelijk is.

Camilo Schutte, voorzitter van deze illustere vereniging, stelt in dit artikel dat de huidige wijze van lesgeven weinig effectief is en dat er weinig resultaten worden gehaald. Dat de ouders niet meer begrijpen waar het voor nodig is. Niet de taal is dood, maar de lesmethode is dood. Schutte wil terug naar de 16e en 17e eeuw, toen humanisten als Desiderius Erasmus, Juan Luis Vives en Jan Comenius lesboeken Latijn schreven voor jonge scholieren. Zij beschouwden Latijn gewoon als spreektaal, die je kon leren als alle anderen. Hij baseert zijn gedachte omdat hij zich spiegelt aan het voorbeeld van de Italiaanse latinist Luigi Miraglio. Sinds 1996 geeft hij in Rome leiding aan de academie Vivarium Novum, waar leerlingen in negen manden vloeiend Latijn leren spreken, schrijven en lezen. ‘De lesmethode van Miraglio moet ook in Nederland ingang vinden’, zegt Schutte. Kijk, dat spreekt mij wel aan! In negen (sic!) maanden een dode taal tot leven gaan brengen! In negen maanden iets verder komen dan ‘Sic Transit Gloria Mundi’ dan wel het obligate Vita Nova. Of het Mors Ultima Linea Rerum. Of de kreet die Gladiatoren ooit bezigden…

Het spreekt voor zich dat ik mij rep. Voor mijn gemak dat fonetisch Engels even laat voor wat het is, het potjeslatijn aan de diverse farmaceuten overlaat en mij spoorslags naar het zuiden begeef. Komt het toch nog goed uit dat wij over niet te lange tijd in Roma komen te verkeren. Maar spreek ik gelijktijdig de wens uit dat geen van mijn voorgaande gezegden bewaarheid wordt…