fuut turistisch

REIKENDE VERLANGENS
Mijn anatomie is niet voor dit weertype gemaakt
Van menig mens is de poort van de ziel niet meer naakt
Een donker scherm waar mijn blik niet doorheen kan reiken
De vrolijkheid maakt me van binnen leeg en alleen
Meer dan ooit voorheen
Jouw liefde voor mij moet nog blijken
Overdag tast ik volledig in het duister
De nacht wordt opgelicht door jouw luister
Eenzaam zijn kan ik prima maar jou door mijn handen
Je silhouet, rondingen, en ” eveneens ” rode haren
Wanneer gaan gedachten klaren”
Als God me nog een keer genadig zou kunnen zijn.
Want ze lijkt zo ver van me vandaan, Dorien….
Olav
Schreef Olav ooit en liet na dit stuk van hem te dateren. Olav die er van alles aan doet om dit jaar te gaan promoveren. Tot Doctor, in den ‘Here.’ Want het geloof heeft hem weten te beroeren. Hij doet iets sociaals met als aandachtspunt het geloof. Althans dat weet ik me nog globaal te herinneren. En daarnaast is Olav een man die zoekt. Naar grenzen. Menig grens ook weet te overschrijden. En hoewel het niet altijd even kies is om over iemand te schrijven in plaats van met iemand, hetzelfde wat zich kan voordoen door over iemand te praten in plaats van met, doe ik dit toch. Want de helft van een heel is niet veel minder dan de helft. Zoals Bas liet blijken. Bas ook memoreerde op welk een pad hij zich heeft begeven en van Olav weet dat hij zich in India onder de hoede van Yogi terecht was gekomen. Niet een bepaalde maar, naar ik begreep, meerdere. Olav die de wereld kond gaat doen van zijn bevindingen, dit wetenschappelijk heeft weten te onderbouwen en de gelegenheid krijgt zijn stellingen te verdedigen. Stellingen waarvan ik niet op voorhand zal beweren dat zij het geloof op zijn dan wel haar grondvesten zal laten schudden. Shockeren mogelijk in zekere zin, maar het is dan aan de ander in hoeverre hij daar de ruimte voor krijgt. Maar het zal zeker zo zijn dat wanneer Olav een gaatje ziet, hij die ruimte niet alleen weet te vinden, maar ook zeker zal weten te gebruiken.

Entree van Karin Bloemen b.n./b.d.

Ruimte. En een fuut. Een fuut turistisch verlangen wat zich vandaag van mij meester maakte. Want terugkijkend kan het haast niet anders zijn dan dat het verleden zich in een aanwezige mensheid weet te herhalen. Als vandaag voor de zoveelste keer mocht plaats gaan vinden. En mocht er sprake zijn van enige toekomst, ondanks wat de diverse ambtelijke werkgroepen in hun ongedachte wijsheid naar voren hebben gebracht (zie hiervoor de verschillende commentaren van de afgelopen dagen!), kan het haast niet anders zijn dan dat ‘Say cheese’ het kaas en broodvolkje nog altijd zal weten te beroeren.
In simpele, krasse” taal ‘Zeg ‘ns KAAS.’ Uit 2009. Met een voorwoord van Rian van Dam. Wethouder kaas. ‘Wie kent ze niet de beroemde kaasdragers van Alkmaar” Die sterke mannen die iedere vrijdag op hun berries de goudgele kazen van het Waagplein naar de weegschalen in het Waaggebouw sjouwen.’
Iedere week ontvangt het gemeentebestuur van Alkmaar een speciale gast, die wordt gevraagd de kaasmarkt te komen openen. Dit gebeurt door het luiden van de bel om 10.00 uur exact, het offici”le teken dat de kaasmarkt kan beginnen. Voor de opening van de eerste markt van het seizoen op de eerste vrijdag van april (gisteren dus!) wordt een prominent of bekende Nederlander uitgenodigd, zoals de (oud) voorzitter van de Tweede Kamer Jeltje van Nieuwenhoven, de ambassadeur van Japan, voetbalcoach Co Adriaanse, zanger Marco Borsato (failliet), bankier Dirk Scheringa (failliet), voedingsdeskundige en schrijfster Sonja Bakker (niet failliet) en voetbalcoach Louis van Gaal. Naar verluidt gonzen er voor volgend jaar drie namen door de lucht: een zekere Aboutaleb, een onzekere Balkeneinde en ene Job”

Laat volgend jaar de eerste vrijdag van de maand nu toevallig niet op 1 april vallen.

Maar wie Alkmaar laat vallen zal niet om de kaas heen kunnen. En waren het in het verleden veelal Edammertjes, heeft nu de grote ronde Goudse zich een plek op de berries verworven. Want kaas is handel. Van Cono, van Friesland Campina en van de gemeente Alkmaar. Daarom zeggen wij nog steeds heel fuut turistisch ‘cheese’ wanneer wij, Alkmaarders, op die buitenlandse digitale foto’s gaan. Op die manier nog steeds de hele wereld weten te bereizen. Maar vreemden zijn in eigen stad. Want hoeveel Alkmaarders hebben ooit de kaasmarkt bezocht” Willen zij onbekend blijven” Of heeft het iets van doen met die profeet” Waar Olav niet over schreef. Want als hij daar woorden aan zou wijden, grote kans dat hij dan, voor even, over de schreef zou kunnen gaan!

goede hoop op de TOEKOMST!