6 juli 2013, week eind

Zaterdag, 6 juli 2013.
‘Ja, ja, ja, wat zullen we eten…”!’ De man in het verleden was de groenteman en had de status van groenteboer reeds afgelegd. Met ooit een Goliath kwam hij in de jaren vijftig, begin jaren zestig de straat ingeprutteld. En waar tegenwoordig hoog wordt opgegeven omtrent de groenten van het seizoen, ging hij met hooguit wat beer in de bloemkool zijn waren verkopen. Alles was toen biologisch dynamisch en er was geen gezin dat stilstond bij de gevaren die ons op termijn parten zouden kunnen gaan spelen. Ook toen draaiden we wat in cirkels rond, kenden onze beperkingen en lieten het huishoudboekje met de bestellingen aan het einde van de week passeren. Er werd gewoon met stuivers, dubbeltjes en kwartjes betaald, gulden en knaken waren van zilver en papiergeld werd niet eerder overhandigd dan dat het papiergeld aangesproken moest worden. De loonzakjes aan het einde van de week overhandigd door de betaalmeester en mocht er sprake zijn van het openen van een giro- dan wel bankrekening… Het stond nog in de kinderschoenen. Ook toen werd er op vakantie gegaan en
‘ik ga op vakantie en neem mee mezelf, Ria, een Mitsubishi Outlander, een leeftijdsloze sleurhut, een tandenborstel, mijn pillen…’