Bloody, f…… friday! Niet dat ik stotter, mmmmmmmaar…

Vrijdag, 20-09-’13.
Da’s dus vandaag! Niet dat ik daaraan getwijfeld heb, maar wat de toekomst nog meer in petto heeft… ik moet er even niet aan denken! Dus besluit nu om dat niet te doen! Ben weer eens op stap, gelijk ik de afgelopen week uitsluitend op stap ben geweest. Het heeft veel weg van de krekel die met die mier op stap ging. De hele zomerfeest en in de winter pas de zorgen. Te weten dat ik in de herfst van mijn leven verkeer, doet mij bijkans verlangen naar een Indian Summer. Waarop blaadjes, praatjes en weemoedige herinneringen zich opmaken om achter de centrale verwarming een schuilplaats te zoeken en zich opmaken voor die lange winteravonden. Waarop de wind rond de schoorsteen giert, Sint Nicolaas zijn steden verlaat, zijn dichtpiet reeds lang aan het werk heeft gezet, strooipieten oefen met steentjes, verhalenpiet zijn hoofd buigt over iets nieuws, iets jongs, iets verfrissends, de kleurpiet zich dit keer heeft georienteerd in het abstracte werk van een zekere K. Appel, Kees Oosterbaan als docent voor de schilderpieten is benaderd maar, vanwege het vele werk dat hem dit jaar te wachten staat, dit naar het volgende jaar heeft doen besluiten hetgeen de verjaarspiet dit keer heeft verleid om zijn verjaardag op die eeuwigdurende kalender te noteren. Maar kijk niet vreemd op wanneer hij toch weer een aantal data door de war heeft gehaald…

Een praatje om de gein. Niet dat de huidige tijd zich optimaal leent om de gedachten dan wel de zinnen te verzetten, maar doe je dit niet bestaat er een grote kans dat de put je wacht of dat je diep in het ravijn verdwijnt. En dat kan ik niemand aandoen. Vandaar dit praatje voor de PEP. Ooit een stripblad, opgegaan in de EPPO, verdwenen en nu al voor het vierde jaar in successie in de boekwinkels verschenen.
Mijn plaatjes passen daar in zekere zin wel in. Want in de sprookjeswereld zal ieder mensenkind zich wel herkennen. Maar waar de herkenning uitblijft, zal geen sprake zijn van erkenning. Juist door de erkenning mag je zijn. Maar als die erkenning achterwege blijft…