FLATUS ACROBATUS

Gejaagd. Niet door de wind dit keer, hoewel het daar alle schijn van heeft. Geen oosterse wind noch een westerse wind die mij uit koers weet te brengen. Laat staan dat een noorden dan wel een zuidenwind een poging zal ondernemen. Geen tyfoon noch een orkaan, laat het graan gebukt gaan. Hooguit is er sprake van een passaatwind, die de golven langzaam aan laat voort deinen. Op geleide van getijde drijf ik wat af en geregeld aan. Nergens enig geluid of het is een lied uit het verleden: iemand die om Mary roept. Het zal wel de stem van Jimmy zijn. Ach, wat zal ik me druk maken om winden die de meest vreemde capriolen voor ons in petto hebben. Beaufort heeft er ooit zijn naam aan bevestigd en met die getallen valt het, over het algemeen ook wel mee. De windstilte laat de zielen als sluiers langs de masten hangen en er is niemand die zich, ogenschijnlijk, daar druk over maakt. Wie ben ik dat ik daar dan aanstoot aan neem. En toch…

neemt mijn winderigheid hand over hand toe. Ik besluit gevolg te geven aan dat bericht uit Darmstad. Mijn excuses op voorhand, gezien het feit dat de achterhand straks de achterkant zal zien te raken. Een ogenblik geduld alsjeblieft! Opgelucht!

Beter in de wijde wereld dan in een benauwd gat! En dat ik mijn achterste gezicht aan het voortsnellende publiek laat zien, dat staat buiten kijf. Neen, ik heb nergens last van! De keuring is reeds lang geleden afgelopen en de prijzen zijn, op voorhand, allang toebedeeld. Ik maak me op voor mijn eigen ondergang. Over niet te lange tijd lig ik in de etalage. Onherkenbaar! En zullen smulpapen zich gaan verlustigen aan mijn dode uitstalling. Ga ik, desnoods, in de aanbieding. Wel op niveau! Niet minder dan bij de Keurslager! Dan zal ik ze, op een geheel andere manier, alsnog een poepie laten ruiken! Hoewel…
Misschien wordt het goulash, mogelijk hachee, een groente met een kruimige aardappel en is mijn vlees voorzien van een laurierblaadje. Misschien van wel meer dan een blad. Bladeren. Deed men zijn idee op in de Allerhande. Draadjesvlees. Oma’s vlees. Een runder- dan wel een sucadelapje. Een ellendelapje misschien. En zijn mijn onderliggende partijen als kogels de winkel uitgevlogen. Als biefstuk van de haas. Met een navenante prijs. Ik doe daar geen uitspraak over. Misschien wordt ik opgediend als een tartaar. Word ik aan een pen geregen. Op een plaat gebakken, terwijl de plaat voor een ander wordt gepoetst…

Ik weet het niet! Wil het ook niet weten. Maar weet wel dat ook ik mijn winden de wijde wereld in heb gestuurd! Mijn flatus acrobatus de ruimte heb gegeven op de Doorbraak. Vandaag, in Alkmaar. Want het is ook altijd de laatste woensdag in september dat de Landbouwdag hoogtij viert. Dat boeren, burgers en andere ingezetenen zich schuldig maken aan het bekijken van de achterkanten. De achterkant van mijn gelijk. En dat gelijk…