Bijzonder gewoon

Altijd weer bijzonder, zoals de dingen gaan. Niet dat ik daar geregeld bij stilsta, hoewel dat bijzondere zich veelal afspeelt in het dagelijks gewone. Het is zo normaal, dat de dingen waar mijn oog geregeld op valt, het juist zo bijzonder maken. Nu weet ik wel dat het ternauwernood noemenswaardig zou kunnen zijn, maar juist dat maakt het verschil. En door die verschillen wordt het haast automatisch bijzonder. Het is maar dat je het weet! En momenteel weet ik het weer. Neem nu afgelopen dinsdag. Waar KPN met een mededeling kwam en ik mijn plan trok, blijkt achteraf dat het ook zonder veel ongemakken kan gaan plaatsvinden. Dat ongemakken inherent zijn aan de huidige tijd, neem ik maar voor zoete koek aan. Wanneer echter blijkt dat de dingen gaan zoals ze gaan, ben ik toch nog enigszins verbaasd. En wanneer ik van die verbazing ben bekomen, komt dat bijzonder gewone weer naar boven. Vandaar dat ik me vandaag maar het het bijzonder gewone ga vermaken. Want vermaak is er wel degelijk. Al was het alleen al door het feit dat ik Jan wist te verlokken om naar Amsterdam te gaan. FOAM en huize Marseille als doel en de Handelsmaatschappij voor dat bijzondere. Waar Heineken het 150 jarig bestaan viert. Waar juist Heineken bij dat gebeuren stilstaat. En waar oude beelden de herinnering aan een recent verleden ophalen. Van gerst en hop, van ketels 1, 2 en 3, van houten vaten en paarden die net aan de Zeeuwse klei achter zich hebben gelaten. Waar het heerlijk toeven is, dankzij dat Heerlijke, Heldere Heineken…

Misschien wat overdreven, want overdrijven schijnt ook een vak te zijn. Maar ook daar draai ik mijn hand niet voor om! Het heeft dan ook wel wat om mijn hand niet om te draaien. Al eerder stond ik verbaasd naar mijn hand te kijken, alleen… In een totaal vreemde en bijzondere omstandigheid. Die prutsloot, waar ik eerder melding van mocht maken. De prutsloot die, als een bizar verhaal, mij wel is overkomen maar gelijktijdig iets is wat een ander heeft meegemaakt. Gek eigenlijk en daardoor bijna bijzonder gewoon. Of juist gewoon bijzonder, daar ben ik voor vandaag nog niet uit…