van voorbijgaande aard
Zo’ re”nie staat, in wezen, geheel op zichzelf. Door weinig ruchtbaarheid te geven aan
deze gezellige samenkomst houd je de hand op de knip en kun je het af met een verdwaalde bitterbal
dan wel een vlammetje. Kosten worden gespaard en de moeite wordt overgelaten aan de organisatie.
Die dan wel weer de beschikking heeft over flesjes met een blauwe plastic dop.
Een gouden rand en de tekst ggz dijk en duin 100 jaar pz duin en Bosch.
Zuiver bronwater. Van landgoed Duin en Bosch.
Maar wel een kunstveiling. Wat ten goede kwam aan de patiënten.
Die zich bijzonder transparant manifesteerden.
Buiten zittend in de zon. Wel dan niet voorzien van bezoek.
Familieleden die zich nog bekommeren.
Wat op een ander moment kan overgaan. Niet zomaar…
deze gezellige samenkomst houd je de hand op de knip en kun je het af met een verdwaalde bitterbal
dan wel een vlammetje. Kosten worden gespaard en de moeite wordt overgelaten aan de organisatie.
Die dan wel weer de beschikking heeft over flesjes met een blauwe plastic dop.
Een gouden rand en de tekst ggz dijk en duin 100 jaar pz duin en Bosch.
Zuiver bronwater. Van landgoed Duin en Bosch.
Maar wel een kunstveiling. Wat ten goede kwam aan de patiënten.
Die zich bijzonder transparant manifesteerden.
Buiten zittend in de zon. Wel dan niet voorzien van bezoek.
Familieleden die zich nog bekommeren.
Wat op een ander moment kan overgaan. Niet zomaar…
De ggz gaat bezuinigen. Teveel gaat verloren aan dingen die er mogelijk minder toe doen.
Als die bestuurder die een toespraak hield. Zijn engagement naar voren bracht door een honderdjarige terugblik.
In vogelvlucht. Helaas een pauw voor dat moment verstek liet gaan.
Wel uitnodigde tot het bieden op de kunstveiling. Omdat dit nodig was.
Hoognodig viel uit zijn toon op te maken. ‘Komt allen, biedt mee…”!’ geen vraag en zeker geen uitroepteken.
Meer iets van een gevoel van vervreemding. Alsof Edward Hopper een beeld aan zijn repertoire weet toe te voegen.
Als die bestuurder die een toespraak hield. Zijn engagement naar voren bracht door een honderdjarige terugblik.
In vogelvlucht. Helaas een pauw voor dat moment verstek liet gaan.
Wel uitnodigde tot het bieden op de kunstveiling. Omdat dit nodig was.
Hoognodig viel uit zijn toon op te maken. ‘Komt allen, biedt mee…”!’ geen vraag en zeker geen uitroepteken.
Meer iets van een gevoel van vervreemding. Alsof Edward Hopper een beeld aan zijn repertoire weet toe te voegen.
Over de grenzen van zijn heen. In ieder geval zijn zijn.
Want hij zijt niet meer. Maar bestond ooit.
Zoals Munch heeft bestaan. En zijn schreeuw voor altijd doorleeft.
Of de werken die zich op D & D voordoen.
Door een veilingmeester die mogelijk de zaal weet op te zwiepen.
Afhankelijk van het aantal belangstellenden. Maar wij waren er niet…
Zoals er meer niet waren…
Want hij zijt niet meer. Maar bestond ooit.
Zoals Munch heeft bestaan. En zijn schreeuw voor altijd doorleeft.
Of de werken die zich op D & D voordoen.
Door een veilingmeester die mogelijk de zaal weet op te zwiepen.
Afhankelijk van het aantal belangstellenden. Maar wij waren er niet…
Zoals er meer niet waren…
Een andere keuze maakten. Niet op de hoogte waren.
Of ronduit geen belangstelling hadden. Omdat het verleden recht kan hebben op rust.
Om juist het verleden te laten rusten.Om uiteenlopende redenen.
Als de man in een interview naar voren liet komen. Toen juffrouw de Cloux nog over de zusteren hoedde.
Niet altijd voorhoedde.
En dat de portier het recht had om onaangekondigd zich toegang te verschaffen tot een kamer.
In de zusterflat. En was er dan sprake van een verdwaalde broeder, dan waren de rapen gaar…
Uit zusterhuis plaatsing, een telefoontje naar de onwetende ouders en het feit
dat het instituut geen verdere aansprakelijkheid kon nemen…
Of ronduit geen belangstelling hadden. Omdat het verleden recht kan hebben op rust.
Om juist het verleden te laten rusten.Om uiteenlopende redenen.
Als de man in een interview naar voren liet komen. Toen juffrouw de Cloux nog over de zusteren hoedde.
Niet altijd voorhoedde.
En dat de portier het recht had om onaangekondigd zich toegang te verschaffen tot een kamer.
In de zusterflat. En was er dan sprake van een verdwaalde broeder, dan waren de rapen gaar…
Uit zusterhuis plaatsing, een telefoontje naar de onwetende ouders en het feit
dat het instituut geen verdere aansprakelijkheid kon nemen…
Als ooit mijn vader stelde:
‘Houdt God voor ogen en je broekie dicht…’
Of dat broekie bewust werd gebruikt weet ik niet, maar mogelijk zag hij mij wel zo. Als een broekie…
Maar ook dat valt niet meer te achterhalen. Ook niet de suggesties die ik ooit heb gedaan.
En de impact die dat op de betrokkene had. Als een opmerking dat iemand zich diende te ‘verkopen…’ Zichzelf.
En daar nog steeds profijt van heeft, dit zelfs aan zijn kinderen heeft doorgegeven…
‘Houdt God voor ogen en je broekie dicht…’
Of dat broekie bewust werd gebruikt weet ik niet, maar mogelijk zag hij mij wel zo. Als een broekie…
Maar ook dat valt niet meer te achterhalen. Ook niet de suggesties die ik ooit heb gedaan.
En de impact die dat op de betrokkene had. Als een opmerking dat iemand zich diende te ‘verkopen…’ Zichzelf.
En daar nog steeds profijt van heeft, dit zelfs aan zijn kinderen heeft doorgegeven…
Toch is ook dit verhaal of deze terugblik niet veel meer dan een beschouwing van een moment.
Bestaat ook deze pagina bij dezelfde vluchtigheid.
Je verblijft mogelijk voor even bij de lettertjes en gaat dan weer over. Tot de orde van de dag.
Of van de nacht. Van het licht, de schemering, het duister. De duister schreef ik ooit.
En van Dale had daar een opmerking over. Juist dan valt het op. Juist als je afwijkt.
En voor de rest heeft het leven veel van een voorbijganger.
Laat ik daar de illustraties een rol in spelen. Omdat ik toch wel
Bestaat ook deze pagina bij dezelfde vluchtigheid.
Je verblijft mogelijk voor even bij de lettertjes en gaat dan weer over. Tot de orde van de dag.
Of van de nacht. Van het licht, de schemering, het duister. De duister schreef ik ooit.
En van Dale had daar een opmerking over. Juist dan valt het op. Juist als je afwijkt.
En voor de rest heeft het leven veel van een voorbijganger.
Laat ik daar de illustraties een rol in spelen. Omdat ik toch wel
BESTA
Met welke reden zal ik
weten te bedenken
wie jij bent
om welke reden zul jij
weten te bedenken
wie ik ben….
Ik ben
en dat geldt zeker ook
voor jou.
In dit geval voor jullie!
Aan het begin van elke verandering staat loslaten
"Houd uw oren en ogen gericht op dat wat altijd in
u aanwezig is en laat uw verstand en kennis niet
tussenbeide komen. Zelfs de goden en geesten
zullen dan uw gezelschap zoeken, om over
gewone stervelingen nog maar te zwijgen.
Is de behoefte aan die bron vandaag de
dag niet oneindig veel groter “
Waar gereisd wordt is een weg"
Het positieve van een dag rust is een nacht om te denken.
Terug te zien
Te her"beleven"
De opgedane gevoelens een plaats te geven.
Want er waren er veel!
Niet veel belangstellenden
Maar wel veel emoties
Van blijdschap
Van herkenning
"verbroedering"
Maar ook klinkklare boosheid
Over het feit dat dit samenzijn niet de naam re”nie mag hebben, juist omdat er bewust geen ruchtbaarheid aan is gegeven.
Maar meer nog om die verkoop
Van op zich mooie schilderijen
Maar waarvan de hele inzet tegenstond
Is de zorg Daarvan afhankelijk geworden”
Is dat waar de basis(zorg) nog uit bestaat”
Nodig dan alleen die heren in maatpak en Mercedes uit!!
Kunnen ze de goede giften ook vast als aftrekpost gebruiken!
20 eieren voor 2 paasdagen voor 12 personen op een afdeling
En een Paasbrood van 300 gram…Daarmee is de Paas voldoende gevierd, tegenwoordig..
Zo werd van een huidig werker vernomen..
Dan broeit en schroeit het van binnen
Dan komt het aloude gevoel van verzet.
En de vraag rommelt in het achterhoofd.. of de spreker in het mooie pak gratis is gekomen ..Of ten kostte van Wat.””
Het mooie van de dag was te zien dat je bestaat
Te weten dat er nog “echte mensen”zijn
Eerlijk en rechtdoorzee
Wat een ander ervan maakt ..
Ach..
Vervuiling is er overal.
Dat is mensen eigen.
Jij Ziet ons
Hebt ons altijd gezien
En wij zien jou
Al reageer ik alleen…misschien
Naast de bitterballen en de vlammende gedachten
Was er iets zuivers
Niet in de (zelf die waren abnormaal klein) flesjes water.
Maar in het samenzijn
"Zoveel om niet op te noemen, te stuiten- die waterval van
woorden, alles zo waar omdat het niets dan de eigen
ervaring is, zeer individueel, zeer expressief; een
golf van weten-liefde, intelligentie, emotie-nu
diep in de nacht, zij nu en dan sprekend in
haar dromen, en ik de liefhebbende lezer
bezwerend te genieten een weg te
banen door de onzichtbaarheid,
het onzienlijke, het onnoembare: kijk hoe het leeft
een verstilbare melodie die blijft door
klinken tot in aller eeuwigheid, leegten om te
dichten."
Simon Vinkenoog
Alles gaat voorbij.
Maar wij nog even niet!
"Zoals er meer niet waren." Wie had je verwacht” Of was het ‘slechts’ een constatering.
"Het verleden laten rusten." Kan dat wel” Het heden is toch een vorming van alles wat in het verleden heeft plaatsgevonden, wat is gedacht, gevoeld, overwogen, gedaan, gelaten”
Vaak heb ik het verleden letterlijk weer in het heden geprobeerd te krijgen. Het is me nooit gelukt, want het was niet meer zoals het was. Ik ben niet meer zoals ik was, anderen zijn niet zoals ze waren, zoals je je had voorgesteld dat ze waren en zouden zijn. De chemie van toen is niet de chemie van nu. Althans niet met dezelfde mensen, niet van twee kanten. Toch denk ik niet veel anders te zijn. Hooguit ‘geleerd’ om gemiddeld te zijn, om even te doen alsof. Ik ben geen meeloper, ik kan het dus niet. Ik moet mijn eigen weg vinden, mijn eigen weg gaan. Soms lijkt het alsof mensen zomaar een weg bewandelen, met gemak het leven leven. Hoe doen ze dat toch”
Ik ‘m”et’ iets bereiken of berijken
En diegene die afwijken w”llen vaak niet opvallen. Ontkomen er niet aan omdat ze zijn…wie ze zijn, of zijn wie ze denken op dat moment te zijn. Soms voorover gebogen, blik naar binnen gekeerd en een gordijn voor de rest van de wereld. De illusie. Want ze zien je wel. Ook als jij ze niet ziet.
Soms met de vuist omhoog, angst aanjagend. Maar zijn zij wel wie ze zijn”
En wat een heerlijke constatering (of is het iets anders) dat je toch wel bestaat! Toch wel h””!
De negen regels onder BESTA zijn ook interessant uit te spreken voor de spiegel. (of is dat ook een uitgangsgedachte”)
Die laatste drie, zijn die een reden waarom op de eerste zes geen antwoord hoeft”
site: https://www.ikben.org
Wonderwel dat wonderschoon wonderen weet te herhalen…
Het gebruik van mantra’s zal de komende tijd zeker toe gaan nemen. Althans die gedachte riep ikben bij mij op. Ook dat is een ultieme vorm van zijn.
Vandaar dat ik ben! voorwaar
Soms Ben je gewoon dat deel dat je wilt Zijn, daarbij de rest ontkennend. (Of tijdelijk onder verdoving gebracht)
Blij met Zijn
En dat er nog "iets" over is
Dat dat er Is
Dat deel dat Bent is de waarde.
Als die waarde wordt erkent..
Gezien
Dan ben je "deel van" en daardoor juist individu.
Gelukkig
Soms wordt die waarde wel gezien door een ander en niet door de persoon zelf. Soms weet je dat die waarde er is maar zien ‘ze’ die niet. Omdat je niet kan laten zien door al die opgebrachte lagen. Welke zorgvuldig afgegooid dienen te worden.
zoals na deze woorden is gaan blijken…