Beelden toegelicht…

Altijd weer de vraag of een beeld overeenkomt met de werkelijkheid. Nu laat de werkelijkheid zich geregeld in de luren leggen, hetgeen mijn werkelijkheid dan weer geweld aandoet, maar in de regel wijkt de werkelijkheid niet zover van een geschetste realiteit af. Vandaar dat ik vandaag de insteek waag om, aan de hand van verschillende beelden, een andersoortige werkelijkheid nar voren te brengen.

Neem nu bijvoorbeeld blauw. Blauw staat voor een bepaalde kleur die een bepaalde stemming naar voren zou kunnen brengen. Let wel: zou kunnen. In de regel wordt daar een bepaalde koelte onder verstaan. Maar regels vragen geregeld om een uitzondering. Vandaar het beeld van Jeff Wall wat door het blauw dat zich herhaalt, een andere werkelijkheid krijgt opgedrongen.

Het volgende beeld is de taal die tegenwoordig voor een belangrijk deel het leven van alledag bepaald. Het kan haast niet anders dan dat, door het vergroten van de wereld, de wereld een steeds kleiner speelveld wordt toebedeeld. Sociaal zijn en met de hele wereld in contact blijven is de tegenwoordige invulling van communiceren. Overal en te allen tijde oproepbaar zijn, de laatste ontwikkelingen in jouw wereld blijvend volgen… het kan haast niet anders dan dat de haast de voorspelbare raadgever in deze blijft, de uitspraak ooit van het onthaasten ten spijt.

Wij rollen voort en trappen onszelf naar die andere wereld. Wij laten de trappen voor wat ze zijn en rollen via vergelijkbare trappen op en dan weer neer. Wij beklimmen hoogten, verlaten diepe dalen en staan slechts stil wanneer het apparaat het af laat weten. We zuchten wat, slaan een verstomde kreet en wanneer de band zich weer in beweging zet, laten we ons stomweg voortbewegen. We kijken tegen onze voorganger aan ter hoogte van zijn billen en niet veel later vervolgen wij een andere weg, een andere straat in een andere staat.

Blikken blozen verdergaand een vlag die zich herhaalt, het groen wat zich verheft en onder ons geen wolken. Naargeestigheid viert hoogtij wanneer de zon het af laat weten.

Het werk verwondert, het licht dat schijnt, het rood dat even oplicht en verdwijnt, de spetters die blijven. Een plaats delict of geen gezicht waar ik voor zwicht. Wie zal het zeggen”

In nevelen gehuld, gedrapeerd om het geheel wat lichter kleurt, wat schemerig, wat schimmig desnoods. Kunst is wat er is, ontbreekt in dit geheel een schimmerig”!

Wat flets en flauw wat minder in contrasten, wat kleurt de hemel wazig grauw de kracht van onherkenbaarheid gevangen in een beeld wat spiegelt. Een schoorsteenmantel glimt je tegemoet, de rand van de spiegel probeert het licht te vangen. Een oog dat spiedt, een kamer licht en FOAM weet zich gevangen.

Gelijk dat ander beeld geen beeld geen inzicht dat een uitzicht biedt. Geen kijken naar een kijken door en wanneer de doorkijk daar is, een blik een vaag verlangen”!

De kleur dit keer doet denken aan het zwart en wit wat apartheid genereert. Hoe apart is apartheid te benoemen” Huis Marseille biedt het een en ander aan, staat garant voor vele zwart/wit beelden. Hooguit op de zolder valt iets te ontdekken van de kleur die ik tot mij nam. Een beeld, een mogelijk verlangen. Wanneer het dit keer niet behaagt zal ik ongetwijfeld op mijn pad weer andere beelden zien. Het zwart dat bleekt het wit vervaagt en kleur voert dan de boventoon.
Het zijn de beelden van de afgelopen tijd. Beelden vanuit een recent verleden, beelden van gisteren in de vorm van beelden voor vandaag. Het is ook de tijd die ik me vandaag permitteer om de momenten van gisteren alsnog van wat plaatjes te voorzien. Al was het alleen maar om…