SchoK kend er

Schokkerender kan het haast niet. Oranje speelt. En ik maak er gewag van, dat ik achter mijn Delletje kruip. Ik heb er nu eenmaal niets mee. Misschien een vleugje chauvinisme, maar dan houdt het al heel gauw op. Niets met uitzinnige vreugde, met uitgelaten supporters, met onzinnige toeters dan wel bellen, laat staan dat ik me kan vinden in dat collectieve gevoel dat doet denken aan een Hosanna van de Lage Landen. Geen juichpak voor mij, hooguit een gevoel dat doet denken aan… stel je voor dat het voor Oranje vroegtijdig is afgelopen. Dat die wereldbeker wederom op een neuslengte aan van Gaal voorbijgaat, dat het zelfs geen zilver dan wel brons wordt, juist dan zal de dagelijkse tred onder een gevoel van berusting ten onder gaan. Een gelatenheid waarbij de orde van de dag wordt hersteld en het uitzicht op een vakantie de boventoon gaan voeren. Juist dan verpoos ik liever bij de dag van gisteren en zal mijn overpeinzingen laten voor wat zij zijn: mijn eenvoudige gedachten!
Wat valt te verwachten” Werken van Willem Schotten.

Zijn interpretatie van FaceBook en Twitter!
Werken van David Caspar.

En het werk van Ferry Jong, waarbij het Very Young afbreuk zal doen aan zijn naam. Zijn werk draagt een naam: ‘Time travelling’ vlucht 13.

Hij maakt dit werk samen met Jabu Arnell, die ik gisteren niet mocht treffen. Wel Oom Harry, die morgen zijn opwachting maakt als zeilmaker en op die manier Kaeskoppenstad van enig ambacht zal gaan voorzien. Kaeskoppenstad, waar ik morgen de eerste resultaten van hoop te laten zien…
maar ook mijn interpretatie van de huidige tijd: mag het een beetje meer rose zijn…”!