Ik zie,ik zie wat…

Is het mijn naakte bestaan dat mij nog immer weet te bekoren” Feitelijk valt daar geen eensluidend antwoord op te geven! Het is dan ook een gedachte die mij overvalt onder de douche, terwijl ik mijn ogen over mijn lichaam laat dwalen, me bewust ben van het verval dat zich voordoet. Het langzame proces van de aftakeling, hetgeen de kwetsbaarheid van de mens ten volle weergeeft. Een proces dat zich dagelijks herhaalt en zich veelal onbewust voordoet. Bewust word je je dit pas wanneer belemmeringen in het dagelijks bestaan gaan manifesteren. Nu valt het, over het geheel genomen met mijn nog wel mee. Anders wordt dit wanneer het jongeren treft, bij ouderen is dit inherent aan de leeftijd en valt daar niet zoveel op af te dingen. Nog weer anders wordt dit wanneer omstandigheden van buitenaf een aanslag plegen op dat naakte bestaan. In een situatie waarin onverdachte calamiteiten zich openbaren. Juist in die situaties die niet zijn te voorspellen en waarbij goed bedoelde intenties teloor gaan. Waarbij evenwichten verstoord raken en juist dat gewicht ter discussie wordt gesteld. Bijvoorbeeld in een situatie die Weekers heeft getroffen. Gewogen en, uiteindelijk, te licht wordt bevonden. Als onderminister het veld dient te ruimen. Wij kennen in Nederland geen onderministers maar noemen dit een staatssecretaris. Wij nemen aan dat mensen die in deze positie worden benoemd, kundige mensen zijn die zich het volle gewicht van dit ambt bewust zijn. Daar ook de daaraan gekoppelde verantwoordelijkheid ten volle weten te dragen. Zich ook regelmatig achter de oren zullen krabben, wanneer zij juist met die verantwoordelijkheid worden geconfronteerd. Wanneer partijen om opheldering vragen. Of wanneer er een nadere toelichting wordt geeist. Dan komt die eerder veronderstelde kwetsbaarheid ten volle in het daglicht te staan en zullen veronderstelde zekerheden weg kunnen vallen. Met voor de betrokkene alle gevolgen van dien. En dan maak ik gebruik van een vergelijk: van mijn positie in vergelijking met de positie van de ander. Juist dan bekruipt mij een gevoel van mededogen en ben ik verheugd in die totaal andere positie te verkeren.

Nog anders wordt het wanneer ik de berichtgeving omtrent de Oekraine onder ogen krijg. In eerste instantie heb ik de neiging om juist die informatie verluchtigd met aangrijpende beelden over te slaan en mij bezig te gaan houden met wat vrolijker informatie, tot het moment waarop de beelden die in het Museum huis Marseille afgelopen zaterdag weer opdoemen. Het Rusland van Poetin. De weerklank van de huidige wereldpolitiek en de machtsstrijd die zich mondiaal voordoet. Ook dat is nu eenmaal een kenmerk van diezelfde mensheid: de kwetsbaarheid van mensen die ondereen bepaalde knoet bestaan. De afhankelijkheid die wordt bewerkstelligd juist door de mens in die andere positie. De underdog die, per definitie, zijn stem verloren ziet gaan. Waarbij juist die eerder veronderstelde naaktheid zich bijkans letterlijk voordoet. Maar ook nu weer bekruipt mij de neiging gauw een bladzijde over te slaan en mijn honger naar informatie op een lager pitje te zetten. Alsof ik  mijn ogen wil sluiten voor de grote wereld en, als het ware, mijn gordijnen in mijn veilige huis sluit. Vandaag is het alweer de laatste dag van de eerste maand van januari 2014. Maak ik mij op om februari het hoofd te gaan bieden. Blijf ik nog steeds de dagen plukken en kijk, met behulp van mijn oogkleppen nog regelmatig om mij heen. Doe ik nog steeds het spel met mezelf wat zich laat omschrijven als een ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet.’ En dat dit regelmatig struisvogels zijn…