mensenkinderen

Als ik het één stel wil dat absoluut niet zeggen dat ik daarmee het ander uitstel. Of beter gezegd: uitsluit.
Maar om het geheel sluitend te krijgen is het de moeite waard om dat wat gesteld wordt, tegen het licht
te houden. Alle voors en nadelen tegen elkaar af te wegen opdat een zuiver oordeel de juiste plaats kan
innemen. Als ware het gewicht van het ideale evenwicht.
Of de homeostase die als ultiem uitgangspunt een rol zou kunnen gaan spelen. Maar op dat moment is er
ook absoluut sprake van een zeker status quo. Geen stap voor noch achteruit. En ook dat kan niet de
bedoeling zijn. In een mensenleven zal er altijd sprake zijn van een race tegen de tijd. En voor de een zal
de klok sneller gaan lopen als dat de klok op zeker moment alle wetten der traagheid weet in te zetten.
Of zelfs tegen de tijd weet in te gaan. Waardoor ook tijd weer kan worden beschouwd als een tijdelijk
verschijnsel en, in zekere zin, als een tijdverschijnsel. Dat heeft niets van doen met beleving.
De laatste tijd was het mij gegeven dat, door een zekere beperking, ik ook in wat rustiger vaarwater
was komen te verkeren.

Achter de rollator en met af en toe een uitstapje naar de bibliotheek was mijn pad niet alleen beperkt maar
werd mijn pad ook aangegeven door mijn lichaam wat de beperking tot opgave wist op te blazen.
Dan is pijn niet alleen een signaal, maar heeft pijn ook de functie om de grens van kunnen heel fijntjes
op te dringen. Duidelijk te maken wat en waar mijn lichaam zich verenigt met mijn geest.
En ook dan is het aan mij om te doen alsof dit verschijnsel wel of niet wordt ge”ntegreerd.
In dat grotere geheel van zijn. Want natuurlijk kan ik de zaken gaan veronachtzamen.
Natuurlijk kan ook ik net doen alsof ik gek ben. Maar dat pikt mijn lichaam niet.
Dat maakt, op een ander moment, alsnog de rekening op.
Tenminste, indien ik de vertaling van de afgelopen tijd in een pogen om te reflecteren,
aan dit medium toevertrouw. En dat is, wat mij betreft, een geheel nieuwe sensatie.
Naast het durven erkennen dat ook dit een deel is van de tol die mijn huidig zijn van mij vraagt.
Een soort van ‘kijk nu eens eerlijk naar je eigen, huidige situatie!’

En ook dan blijkt weer dat ik het allemaal primair voor mezelf doe. Ik ben niet direct een klager of een
zielepoot zeker niet als ik mensen tegenkom die een ander verhaal te vertellen hebben. En waaruit blijkt
dat achter iedere gesloten voordeur een geheel eigen verhaal valt te vertellen. Dat de neiging om een
oordeel te gaan koppelen aan de indruk die gemaakt wordt, niet per definitie de juiste is.
Maar ook wat dat betreft trap ik de deur die reeds geopend is, hooguit een stukje wijder open.

Ook daar gaat het niet helemaal om. Het gaat erom wat eenieder met al die zaken kan gaan doen.
Naar Egypte gaan. Een vlucht gaan kiezen om de boel, voor even, als boel te laten.
Schat te gaan graven. Met schepjes in het zand gaan spelen. Schelpjes gaan zoeken.
Of jezelf in bed terug te vinden en te ontdekken dat de laatste bladzijde van dat spannende
boek wat bedoeld was om jouw zinnen te verzetten, je totaal onbekend voorkomt.
Omdat je lichaam eigen inwendige krachten van je wist te vergen. Deze kwam opeisen.
En je niet veel meer kon doen dan de slaap die je overviel, te volgen.
Even dat moment waarop je viel. En de slaap je verder in Morpheus armen wist te koesteren.
Waardoor alle dagelijkse beslommeringen zomaar van je afvielen.
Waarop een zeker welbehagen zich van je meester wist te maken.
En waar je, in je eigen helemaal alleen voor jou show, je eigen show wist te stelen.
En je daar niet schuldig over voelde. Omdat het jou betrof. En ook alleen voor jou bedoeld was.

Daar gaat dit tekstje over!

Ik draag dit dan ook op aan JU!