a l i e n
Althans die schijn werd mij voorgehouden.
Nu was het voor wat betreft die schijn vandaag wel goed want de zon deed fleurig en kleurig zijn of beter
gezegd haar best. Puristisch gezien zou ik mij nu moeten buigen over het vrouwelijk dan wel mannelijk
zijn maar laat dat voor vandaag gewoonweg zitten. Zie dit als een soort van twitterboodschap.
Nu weet ik wel dat daar in velden noch wegen in dit kader sprake van kan zijn, maar zo af en toe ontkom
ook ik er niet aan dat ik delen van de huidige maatschappelijke ontdekkingen zich ook in mijn
ontwikkeling voordoet.
normale nadrukkelijk tot iets buitengewoon intrigerends buitenaards om te gaan zetten.
En dat valt verdomd niet mee. Want ik kan er wel mijn verbeelding op los gaan laten maar veelal tart
de werkelijkheid iedere verbeelding. Neem nu simpelweg een oog. Geen oog is gelijk aan een ander laat
staan dat een oog een uitdrukking naar voren laat komen. Nu is de veronderstelling dat een oog zich
manifesteert als de spiegel van de ziel, maar wat precies de ziel inhoudt… ook dat is van een
raadselachtige schoonheid. Ook daar zal de werkelijkheid het van de meest fantastische illusie
weten te winnen. Laat staan dat daar dan ook nog wat magische krachten aan worden toegedicht.
Een twinkeling dan, vergezeld van een traan. Om juist de dubbele kant van een gelijk te kunnen belichten.
De bekende achterkant van het gelijk. En dan komt er dat andere element bij. Het niet benoembare.
De kracht van het mysterie. En de ontvankelijkheid die zich van mij meester maakt. Het kijken wat
de mens zo weet te onderscheiden van het onbevangen kind. Dat kind wat stomweg weet te kijken.
En aan wat het ziet geen enkele waarde weet te koppelen. Zich ook niet hecht.
Maar gewoon deel uitmaakt van het fenomeen wat zich aan het oog van het kind voltrekt.
En haar vader die niet goed weet waar te kijken en hoe te kijken. Het kind wat stomweg
aan de speen blijft sabbelen. En omhoog kijkt waar een blauwe kop wat heen en weer beweegt.
Terwijl supersonisch geluid het geheel van het bewegen illustreert.
Om als ooggetuige een spoor achter te laten” Om zaken die zich momenteel in mijn wereld voordoen te
kunnen delen. Om een mogelijk gesprek met de ongekende andere zijde te kunnen voeren”
Of om mijn eigen gesprek gaande te houden.
Het gesprek dat ik voer met dit masjien.
En dat andere masjien wat bestaat bij het aantal pixels wat zich in veelvoud op een sjippie voordoet.
En de bewerkingen waar de rode oogjes om kunnen gaan vragen. Indien er rode oogjes zijn.
Over ogen gaat dit verhaal. Over kijkers. Over kijken. En mogelijk over zien.
En als ik zo deze bijdrage overzie kan ik haast niet anders zeggen dan dat het mij ook nu weer gegeven
is zomaar een A4tje vol te krijgen. Er zelfs wat overheen ben gegaan. Juist voor het begin van een week
niet zo heel erg bijzonder. Tenslotte is ook van deze week de kop, gelijk een eitje, van de schaal afgeslagen!
DOORHALEN
Een oog
Een traan
Een twinkeling
Een ooglid
Een geloken lid
Een hunkering
Een wimper
Een lange, valse
Een uitnodiging
Een wenkbrauw
Een vraag
Een uitdaging
Ik ga
er wel/niet
op in.
Laatste 15 Reacties