dreun

EEN DREUN. 1 DREUN. Dreun. Een dreun dreunt even. Een dreun dreunt even weg.
Het publiek geeft zich over. Aan de dreun.
Aan de performance. Aan de knotsen waarmee geslagen wordt.
Die drie heren die die knotsen weten te hanteren.

Als uit de oertijd. Toen knotsen mogelijk een andere functie hadden. Om vrouwen op hun hoofd te slaan.
Toen er geen kappers waren die nu, voor 13,50 euro, je kunnen gaan brainwashen.
Je brein intact laten maar zich storten op Hair. Zoals hair niet oorspronkelijk bedoeld was.
Als je het hebt over de musical, tenminste. Of over al die andere menselijke verhalen die zich,
successievelijk, lenen om tot een musical te worden opgehemeld. Gelijk in het verleden spektakels losbarsten.
Toen in het Collosseum. Waar bloed vloeide. Waar dieren de kans kregen andere kunsten te vertonen.
En waar het aanwezige publiek de Keizer de gelegenheid gaf een oordeel uit te spreken.
Door een handgebaar. En het gejuich bij een positief gebaar dan wel de afkeuring door hoongelach
naar voren te brengen. Zoals te doen gebruikelijk. Toen.

Nu caravaant een complete harmonie door het vers geopende winkelcentrum. Tenminste, als ik afga op
het geluid waarmee een volgende dreun zich manifesteert. Ongeloof maakt zich van mij meester zodra
de harmonie in beeld komt. Maar vooruitlopend in de optocht van hoog- en laagwaardigheidsbekleders
kan ik niet veel meer doen dan een grimas op mijn gezicht te toveren.
Hier hoef ik niet eens door een clown voor geschminkt te worden.
Want de champagne, die de opening vergezelt, vloeit rijkelijk door diverse keelgaten.

Het zijn ook bijzondere mensen die het geheel weten aan te kleden. Winkels grijpen deze gelegenheid
aan om met een extra korting naar buiten te treden. De diverse podia dienen het mogelijke kooplustige
publiek niet alleen bezig te houden maar ook te gaan enthousiasmeren. En de mens leent zich daarvoor.
Bij de dierenwinkel staat de papegaai uitnodigend aan de voordeur. Verderop laat een verkeersregelaar
van zich horen. Luidkeels snerpt zijn fluit boven het geheel uit. Gelijk de tamboer-maitre zijn fluitsignaal
weet te bespelen. En het orkest wederom invalt. Genadeloos.

En ik blijf kijken. Blijf me ook verbazen. Zie het aantal glazen dat zich vult met die bubbeltjesdrank.
Een Godendrank bij een andere gelegenheid gaat nu in het grote aantal verloren.
Van een gezamenlijke heildrank kan geen sprake zijn.
Ook nu is het een ieder voor zich en dat verschraalt toch enigszins deze feestelijke bijeenkomst.
Ook dat typeert de mens. Mogelijk is het sociaal zijn in de buitenlucht lastiger dan wanneer er
sprake is van een zekere beslotenheid. Maar ook die vraag zal ik niet stellen.

Mens. De onwetenden onderwijzen, zo stelt Arthur mij voor een voldongen feit.
Want ik vind dat hij hier het volste gelijk aan zijn zijde treft. Een 8e werk van Barmhartigheid dat zich,
door de 8, kenmerkt als de Lemniscaat. Iets wat doet denken aan een Panta Rhei.
Het vicieuze karakter wat daar weer in verweven is. Maar ook niet eerder dan dat het gegeven
zich voordoet, dan wel het oog hierop valt. En ook dat is meestal iets wat slechts die ene mens
weet te raken. Waar die ene mens de ander op kan attenderen en het dan nog de vraag is of ook
die ander meegaat in de emotie van die een. Ook dat zal altijd wel een niet te beantwoorden
vraag blijven wat mensen, hoe dicht ook naar elkaar toegegroeid, tot onoverbrugbare individuen
weet te bestempelen. Want niet alles zal eenvoudig weg in elkaar weten over te vloeien.

Tenslotte is een goede mix ook niet altijd zaligmakend…

MENS

Ik doe het voor
mezelf
en als een ander
meegeniet
dan blijkt de ander
overeentekomen;

verschillen
zijn
verschillen
niet.

Maar wat de dag van gisteren zo bijzonder wist te maken was het eenvoudig werkje wat ik eergisteren
wist te vangen: het bezoeken van de zieken wat ik van de week zelf mocht meemaken door het bezoek
van Trudy en Ditteke en jawel, het kleden van de naakten.
In een verantwoorde presentatie.

Tenslotte was men in die oude tijd aan de ene kant hoerig, sloerig en boertig,
aan de andere kant zo zedig als de pest…