uitenthuis

Hallo daar!
Wees welkom terug!

DUBBELZIN
“Ach, de herfst
valt reuze mee
maar
het zal nooit
meer
voorjaar worden”,
sprak de
grijsaard.

We zijn weer thuis! En hoe! Fris bruingebrand en Ria met 300 kilometer in haar benen, ‘geskottelbraaid’ en
van de dingen om ons heen genoten. Niet veel verder geweest dan zo’n 140 kilometer van hier en ook weer
140 kilometer terug. Het een en ander van die omgeving gezien. Met het alternatief van de ‘Zonnebloem’
door de Weerribben gereden. Prachtig beschreven door Jacob Vis.
Rechtopzittend en achter de ramen zitten kijken.
Begonnen in een boek van Tommy Wieringa: Joe Speedboot.
Een roman. En wat voor een!
Fransje Hermans is na een ongeluk aan een rolstoel gekluisterd en kan niet spreken.
Heeft in eerste instantie doorligplekken over zijn hele lichaam en een condoomkatheter om zijn fluit.
‘Dit is het stadium van de coma vigil’, legt de dokter zijn ouders uit: Fransje heeft weer een beperkte
ontvankelijkheid voor zijn omgeving. ‘Dat is goed nieuws’, zegt de arts, ‘dat hij weer reageert op
pijn- en geluidsprikkels. Reageren op pijn is onmiskenbaar een teken van leven.’
Te vinden op bladzijde negen van dit weergaloze boek. Maar het zal je maar gebeuren.
Het zal je overkomen zoals Fransje in zijn zijn verdwaald is.

Citaat:
‘Het werd augustus en ik wachtte nergens op. In de hoeken van mijn ogen scheurden de wollige distels
uit hun knoppen, vlinders dwarrelden maar zo’n beetje rond en ik had een gevoel van zinken.
Ik zonk tot waar het donker was en stil. Het was een dag van cyclomaaiers.
Ik moet hem hebben gehoord, de trekker die de hapgrage messen voorttrok die het gras en de bloemen sneden.
Tsjak, tsjak, tsjak. Geen slaap zo diep dat je die niet hoort.
Wie hoort er nou een 190-pk-John Deer niet aankomen”
Wie gaat er nou in het gras liggen slapen als ze maaien”
Wie doet er nou zoiets” Dan heb je het ook wel aan jezelf te wijten.
Jullie hebben gelijk.
Wie gaat er nou in het gras liggen als ze maaien”‘ (blz. 108).

Dus dat betekent onder andere dat ik tijd mocht spenderen aan lezen.
Een beetje lezen, in de zon zitten, beetje moeilijk overeind komen en beperkt voortbewegen.
En nog wat meer pillen slikken dan ik standaard mag slikken. Paracetamol in grootverpakking.
Om de zes uur een gram. Om het een en ander te onderdrukken. Pijn. In mijn schaamstreek.
In mijn bil. Rechts voornamelijk hetgeen nog wel enigszins te verklaren viel.
Want ik viel op mijn rechterkant. Heup en elleboog. Gleed uit.
Op het natte gras dat aan het drogen was. Bij de Spokeplas, zo’n driehonderd meter van de camping.
Waar wij stonden. En gaf een bevestigend antwoord op de vraag van een stel dat vroeg of het wel ging.
Want toen ging het nog wel. Al voelde ik een stripballon zich volblazen met teksten van Kapitein Haddock.
Waarbij duizend bommen en granaten nog een van de meest snedige omschrijvingen was. En liep verder.
Tot op de camping waar ik met iedere stap die ballon zich steeds meer voelde vullen…
En ik mij ‘waidbiens/white beans’ voort wist te bewegen.

In de eerste week op een zonovergoten zaterdag. Waarbij de weersomstandigheden aan het wisselen waren.
Na een nacht vol regen wachtte ons de zonneschijn. En wachtte mij een wandeling. Looptraining.
Vanwege die ietwat andere klachten. Maar ook die klachten moeten nu nog wachten.
Want ik kom vooruit. Met een rollator door de kamer, de trap niet op om te kunnen douchen,
terwijl het voordeel van de camping is dat alles zich op de begane grond bevindt.
Een treetje of twee op en de caravan laat zich goed gebruiken om mijn stappen te verplaatsen.
Ik kan me aan van alles vasthouden en neem de tijd. Of wordt de tijd voor mij genomen.
Alles op mijn tijd. Zo’n twee minuten om overeind te komen, mijn kop onherkenbaar
door de grimassen die ik tevoorschijn weet te toveren en het gemak van een aangepast gemak.
De emmer die zich niet als nachtspiegel manifesteert, maar wel vergelijkbare kenmerken kent.
Het ongekende van de grote boodschap. De kleine boodschap. Het douchen.

En de trouwe wachter die voor de deur staat. Geen enkel probleem bij de thuiszorg in Friesland.
In Noord-Holland eerst een aanvraag bij de huisarts, dan een verklaring en met die verklaring
kun je mogelijkerwijs een rollator van de Thuiszorg tot je beschikking krijgen…
Het leven kent gemakkelijk wat ongemakken.

En als je die ongemakken voor lief neemt…
Ben benieuwd of er nog wat meer te melden valt.
Heb ook nu wat tijd genomen.
Maar van plannen dan wel vooruitzien…
Omhels het onverwachte! Dan kun je altijd nog…

Een zeer hartelijke groet,

ik.