10 daagsen & kunst10daagsen

Herfst. Indian Summer. 10daagsen. Tien daagsen. En kunst. Kunsttiendaagsen.
600 kunstenaars. Alleen al in Bergen. Dan heb je Grootschermer. Ook een 10-daagse. En elders.
Maar daar weet ik niet zoveel van. Want dan is Nederland toch wel groot.
Ik weet ternauwernood wat er nog meer in de wereld van de Kunst zich voordoet.
Wat doen fotografen” Wat doen Art-directors” Wat doen “berhaupt directors”
En dat is dan een drielanden moment. Doen. “berhaupt. Director.
Alsof ik in staat ben op geen andere manier de oud-meester uit te hangen.
Als die ouderwetse explicateur. Oud-meester” Oude meester. Wanneer ben je een oude meester”
Als je de zestiende eeuw vertegenwoordigt” Of uit 1800 stamt” En een naam hebt weten te verwerven”
De kleur van olie weet weer te geven” Als de acryl nog sneller droogt dan dat het op het schildersdoek
terechtkomt” Of de consumptiekunst vertegenwoordigt” Consumeren en wegwerpen.
Wat vaak met graffiti gebeurt. En waarin ik me schuldig maak aan het feit om die dagelijkse
kost/kunst toch weer vast te leggen. Waar ik morgen woorden aan hoop te gaan weiden.
Uit te gaan weijden. En dan klopt er weer eens iets niet. Moet het mogelijk wijden zijn”
Of kan het toch wel weiden blijven” Ik geef geen antwoord; laat ik anderen nu eens de
mogelijkheid bieden te gaan duiden. Ben benieuwd wie nu de rol van meester op zijn/haar
schouders weet te hangen. Want ik schrijf: dus denk niet na…

Zoals Esther Schotten stelt. Van ‘down under’ verzorgt ook zij haar dagelijkse notities:
‘een dag niet gedicht is een dag niet gedacht…’ bedacht zij en schreef wat zij
te schrijven heeft. 8 maanden in Australi”: doe er ook nog maar wat Nieuw Zeeland bij.
Backpacken heet het dan.
Terug op jezelf geworpen worden zou een andere omschrijving kunnen zijn. Zo wijd de wereld is
weet zij nu aan den lijve: wat dat dan weer voor invloed heeft en wat dat met haar
gedichten in gedachten doet…”!

Zoals ik vanmiddag op de Sluispolder verdwaalde. Ook een beetje dat verre landen gevoel:
palmen, een verdwaald konijn wat daar wat rondscharrelt, schaapjes met gigantische hoorns
die mij hoorden bl”ren: mijn ‘behhhh…’ deed hen denken aan…
Ik keek en knipte. Sprak de hovenier die zijn hof op orde hield even aan;
ik vroeg en kreeg de toestemming. Een kunstenares die zich met de familie bezighield;
haar atelier wat licht en alle temperaturen weet te delen met de mensen die daar een blik in werpen:
in de zomer niet te harden heet en in de winter met aangepaste kleding goed vol te houden.
Een klimaat verandert en de kunst verandert mee. Ook daar valt het een en ander voor te zeggen.
Dus deel ik wat van mijn impressies. Met een blik die mogelijk doet denken aan een ander moment.
Van voor de kunsttiendaagse. Zoals op zaterdag door andere kunstenaars weer een eigen
interpretatie van de werkelijkheid voor zaken kan gaan zorgen, dat ik in mijn gedachten verdwaal.

Ook dan gaat het weer om impressies. Naast de koele zakelijkheid, het magisch realisme,
de confrontatie met de harde werkelijkheid.
En daar dan weer de slinger van: als een octopus op de kermis waar geen hond te vinden valt,
laat staan een menigte. Waar kleuren om aandacht schreeuwen en de muziek met golven
meedreunt en doodslaat op de wanden van de nieuwbouw.
De Mare leeft: al was het alleen maar door die kleuren en het geluid.
Als daar ook nog de geur van oliebollen doorheendringt…
IMPRESSIE

Een eerste indruk
liegt er niet om;
vanuit het niet
verscholen
is het daar en raad
je naar de ander

denkt en raakt
doordrongen van
het feit dat wat
men ziet, jij
zelf niet kent;

je kijkt beheerst en
heen en weer
bewegen de gedachten
vonken

springen over als
het kwartje valt.

Geniet ze voor zover er wat van mij te genieten valt.

Maar zoals ik genoot…