Aanrader!

Eerder deze week berichtte ik het een en ander omtrent het schrijverschap. En hetgeen verstaan wordt onder de kunst van het schrijven. De schrappende schrijver. Mogelijk een volgende titel in de reeks van Suske en Wiske die onveranderd in een reeks van titels doorgaan. Waarbij alliteratie een belangrijke rol in speelt. Ik wil daar vandaag nog even op terugkomen. En dan meer het accent leggen op de uitvoerende kunsten. Toneel bijvoorbeeld. En de muziek. De manier waarop zaken over het voetlicht worden gebracht. Ik was bij een voorstelling van de toneelgroep ‘Mug met de gouden tand.’ Eigenlijk een onmogelijkheid maar juist door die mogelijkheid intrigerend. Bewust laat ik dit keer die ‘on’ achterwege. Een spel. Een samenspraak. Een opeenvolging van scenes. En daarbij het publiek wat geacht wordt de draad, voor zover er sprake kan zijn van een draad, die draad te zoeken en te volgen. Stel dat alles wat zich op een toneel voordoet geen andere reden heeft dan het publiek aan de hand mee te nemen, opdat het spel en de woorden dan wel de gebaren letterlijk te volgen zou zijn. Zou er dan nog wel sprake kunnen zijn van kunst” Of wordt het veel een zonder enige inspanning te volgen spiegel, waar achter de speler schuilgaat” In woord en gebaar, in een decor dat weinig meer tot de verbeelding spreekt en waarbij sprake is van hooguit een avondje uit zonder verdere bijbedoelingen. Vermaak waar de beeldbuis tegenwoordig een abonnement op schijnt te hebben. De goede programma’s ook dit keer uitgezonderd. Ik las een boek. Maffiamaat. Van de hand van Abraham Moszkowicz. Geschrapt van het tableau. Zijn alter ego heet Benjamin Mendel. Bewonderenswaardig hoe vilein hij zichzelf weet te fileren. Een terugblik op zijn leven, waarbij zijn rol en de rollen die anderen vertegenwoordigen, tegen het licht worden gehouden. Gelijk een arts met rontgenfoto’s en een lichtbak zijn bevindingen naar voren brengt. Het is dan ook niet voor niets dat ik wat van het achterblad citeer. Geen achterklap. Daar heeft hij reeds meer dan voldoende mee kennis gemaakt!
‘Kunnen wij ontkomen aan het beeld dat de buitenwereld van ons heeft geschapen” In dit grenzeloos spannende, humoristische verhaal worstelt Benjamin Mendel met het kwade en het goede, met de liefde en zichzelf. Is dat de spiegel die hij ons wenst voor te houden…”!’
Je raadt het al: een aanrader!