Crematorium.

Even snel een berichtje tikken, voor het neven en nichtenfeest losbarst. Waar het weer het gisteren af liet weten, de Kunst tot de Nacht werd ingeruild voor een bijeenkomst van de postzegelclub, waar uiteindelijk Hal 25 voor nog een paar fot’s zorg wist te dragen, maken wij ons op om al die gasten straks te gaan verwelkomen. Is het een veelvoud van soep en salades, stokbrood maar vooral veel drank die hopelijk rijkelijk zal gaan vloeien, worden het een beperkt aantal foto’s die, om het geheel wat schuinliggend af te gaan ronden iets van de Kunst laten zien. Motiverend”! Geenszins! Activerend”! Enigszins! Motiverend”! Alleszins! De boog kan immers niet altijd gespannen zijn en met de personen die zich hebben aangemeld, valt mogelijk een woord te wisselen, hoewel een gesprek in het lawaai wat een groep mensen naar voren brengt, de trommelvliezen selectief aan het werk zullen gaan. Maar dit terzijde; ik heb nu eenmaal het genoegen om langzamerhand tegen de zeventig aan te gaan lopen, waarbij de zintuiglijke systemen langzamerhand aan kracht inboeten. Ze gaan dan ook al een veelvoud van jaren mee, en waar ooit de opmerking is ontstaan dat gebreken zich met het verlengen van de jaren gekoppeld wordt met de ouderdom… ik kan wel blijven beweren dat het ‘oud van jaren, jong van geest’ niet zozeer op mij van toepassing is, maar wanneer ik een blik werp in de spiegel word ik toch geconfronteerd met het beeld dat ik zie. En met dat beeld voor ogen, werp ik me straks in de strijd. Geen naakt bestaan, maar de rol van gastheer, waarbij de wijn vloeit en de geneugten des levens zich beperkt zullen gaan manifesteren. Een mogelijkheid om bij leven even bij de ander stil te staan, met in het achterhoofd de wetenschap dat een andere mogelijkheid om elkaar te ontmoeten veelal is voorbehouden aan het crematorium…