Mazzelpik of tofferik"!

Mazzelpik of tofferik” In mijn geval ga ik voor beide omschrijvingen. Den Haag. Roosendaal. Baarle Hertog. Bos. Bier. Brood. Bed. Douche in plaats van bad. Den Bosch. Jeroen Bosch. Art centre. Kerk. Kapitaal. Geen vagina dit keer. Hoewel, Adam en Eva zijn in hun totale luister te aanschouwen. Baarle Hertog. Baarle Nassau gepasseerd. Bier. Geen brood. Bed en het bad wordt ook dit keer gemeden. Douche. Brood met blauwaderkaas. Lidl. Nissan. Rijden in een wagentje, terwijl ik niet meer hoef te doen dan genieten. Van de omgeving. Van de snelweg. Van het bos. Het Boschhuisje. Dit keer gesloten. Het seizoen voorbij. Geen koffie nog. Koffie tot drie maal toe het keelgat gepasseerd. Een eekhoorn. Een vaste bewoner die indringers gedoogd. Hoewel, bij een onverwachte beweging draait hij rondjes. In een boom. En bladeren doen denken aan gekleurde sneeuw. Denk ik, onderweg naar Mechelen. Lier gepasseerd. De tuin der lusten in Den Bosch gelaten. En toch weer boeken gekocht. Kan het waarempel niet laten. Een kleine bijdrage in het grotere geheel. Miljarden worden vereenvoudigd tot wat enkele biljetten. Met een getal. Ach, het slijk der aarde heeft daar geen weet van. Rimpelig en gekneusd verdwijnen die op een goede dag uit de circulatie. Een kerk, neen een Kathedraal. Waar de torenspits al eeuwen wacht. Een toren zonder spits. Heeft ook wel wat, zeker gezien dat de toren zich over het geheel van de stad heeft ontfermd. Het maakt niet uit waar je loopt, waar je bent dan wel waar je verblijft, de toren blijft in zicht. Verdwalen is hier niet menselijk. Hooguit wenselijk. Maar van die eenvoudige wens trekt de toren zich niets aan. Die staat daar al sinds eeuwen. Mechelen. Ooit het middelpunt van de wereld. De vergankelijkheid wordt zichtbaar door het integreren van nieuwbouw. Op eeuwenoude fundamenten. De Deize stroomt niet. Het water wacht op een enkele platbodem, ingeruild voor een jacht. Een oud binnenvaartschip zal nimmer gaan varen. Omgebouwd tot een evenementenverblijf. Gelijk die brouwerij zijn heil heeft gezocht elders. Nu een congrescentrum. Voor bruiloften en partijen. Een standbeeld naar aanleiding van het feit dat de vader van Ludwig sporen in deze stad heeft achtergelaten. Hij is hier geboren. Dat van Beethoven zal later wel verkwanseld zijn. In een Von. Een biertje. Op een terras aan het water. Bruno dit keer voor de geraniums. Met achter zich die voormalige brouwerij. Carolus drinken wij. Van een andere brouwerij afkomstig blijkt later. Een tripel. Want die geeft iets weer van de rijkdom ooit, neigt naast honingkleur naar goud. En het zijn dan ook gouden momenten die wij delen. In Mechelen. Dan Haag wacht. De trein naar Amsterdam laat op zich wachten. Amsterdam bereikt. De overstap geeft aan dat de trein ook dit keer vertraging kent. Vijf minuten, 10 minuten een kwartier. De trein der vertraging. En ook dit keer geef ik mij over: momenten van gisteren verdringen de dingen van vandaag…