'kbendrweer!

Een keuze maken. Maar waar wordt de keuze op gebaseerd”
De omstandigheid” De verplichting” De samenloop” De deelbaarheid” De nietigheid” De rijkdom” De zinloosheid” Een samenzijn” Verscheidenheid misschien” Overweging, afweging of waging misschien” Vrijheid” Mogelijkheden” Overtuiging” Ik weet het niet” Ik worstel.
Ik houd mij vast aan wat gisteren was en probeer vandaag daarin te plaatsen. Ik houd me vast aan dat bewuste zijn maar heb soms de idee dat de bodem onder mijn bestaan wat heen en weer beweegt. Alsof ik mij door ongekende stromen laat leiden. Op vleugels van papier, met kartonnen steunen. Kleurrijk soms en dan in zwart en wit. Contrast rijk en contrast vol in een zee van leegte. Angstaanjagend geruststellend. Of andere uitersten die zich niet laten benoemen. En toch waag ik weer de poging. IK.

1 van de 15.000 ICDragers in Nederland. Alsof 1/15.000ste van iets invloed zou kunnen hebben op een zijn. Mijn zijn. En daar bewust mee bezig zijn. Toch loop ik met ontbloot bovenlijf door de wijk. Dan weer fiets ik met datzelfde ontblote bovenlijf door de stad. Noem mij niet kwetsbaar maar kijk naar de kracht die ik tevoorschijn weet te toveren! Laat iets van die magie nu van dit scherm afspatten! Maar…

Soms ben ik gewoonweg nog een beetje bang!

BESTAANSRECHT

Het is liefde

voor ’t leed

waar ik mijn

bestaan op

fundeer;

geconcentreerd

leed

ruimtelijk

verdeeld

in bos en lommerring

verkrampte wezens

de starre blik

verstijfde bewegingen

schouders

waarop

hun leed en dat

van de wereld

wordt verplaatst

ondraaglijk leed

hoor je hen niet

klagen

gevangenen van

zichzelf in

zichzelf

gevangen

waar ik,

berustend,

deelgenoot

in ben.

Ook zoek ik naar de waarheid maar denk dit soms, voor even te weten, om het een volgend moment weer kwijt te raken. Ook in deze waarheid gaat de paradox schuil. De tegenpool van alles wat is en niet. Het volmaakt onbenoembare. Het ziedende hart van de rust. Het vacu”m van de tornado. Het uiterste randje en daar dan weer een micron van.
Het ‘Mors ultima linea rerum’ ofwel ‘de dood als uiterste grens der dingen.’ Niet dat ik deze overweging alle ruimte bied maar toch” Hoe schoon te zeggen en te stellen, hoe anders kan mijn denken zijn. Gedachten zijn en blijven vrij. Als dit geen waarheid is”

DUBBELE BODEM

De diepste

waarheid

ligt

direct

onder het

oppervlak

verscholen.

Dan ben ik weer. Dan zijn wij weer. En ook weer terug van weggeweest. En ligt de stad op mij te wachten. Loop ik rond met mijn toverdoosjes. Zijn er weer nieuwe ‘wikkies’ in de maak. Of ‘wikkis’ zoals Gerard ze pleegt te noemen. Wikkies die mijn handtekening dragen, wikkis die juist die momenten van een tijdelijke eeuwigheidswaarde weten te voorzien. Wikkies die nergens om vragen. Wikkis die er simpelweg zijn. Zoals ik ben.

En blijf ik voor dit moment nog even. LEVEN!