Fragmentarius

Fragmentarius. Want om nu spontaan een stukje te schrijven: daar vraag JU nogal het een en ander.
Ook dit is, in zekere zin, een hoofdzaak. Waar komt de stof vandaan” En tot welke veronderstelde
stof zullen wij wederkeren” Wat blijft er dan aan DNA te wensen over” En zo dit in enig archief wordt
opgeslagen, hoe zal het dan zijn om in de toekomst uit die vergetelheid terug te kunnen keren”
Gelijk een Assepoester na een honderdjarige slaap” Een Doornroosje misschien” Of laat ik deze
verschillende droomvertellingen letterlijk door elkaar lopen” En als dat dan zo is: wie maakt daar
dan weer een halszaak van” De prins die Sneeuwwitje van dat stukje vergiftigde appel verloste”
Of dat verhaal van dat meisje met de zwavelstokjes. In een vervolg werden dat lucifers en de
S”kerhets T”ndstickor kennen wij allen. Een zwaluw die garant staat voor de veiligheid van die lucifers.
Sinds 1895.

Bewijsbaar dan” wat en op welke wijze zullen zaken aanschouwelijk zijn te maken” In het onderwijs
een nogal moeizaam proces. Gepaard gaande met kreten als: competentie gericht, het leerproces op de
leerwerkplek, de leerafdeling als verantwoorde werkervaringsplaats of simpelweg een echt doorleefde,
ouderwetse werkplaats. Waar oorvijgen en het credo ‘wie niet horen wil moet maar voelen’, nog stevig
vertegenwoordigt zijn. Waar duidelijkheid geboden wordt en inspraak een woord zonder enige betekenis.
Waar de baas en de voorman met ‘meneer’ worden aangesproken en waar de directeur zich schuilhoudt
in dat kantoor, ergens. Waar het ruikt naar sigaren.
En waar de oude regentengedachte nog op de wand geschreven staat…

Zoals onze goede vriend Hooijmaijers. De man is niet van plan om ook maar iets van zijn omstreden
declaraties terug te betalen. ‘Dat doe je alleen als je vindt dat er iets oneigenlijks is gebeurd.
En dat is er niet’, aldus Hooijmaijers, die voor de zomer aftrad vanwege de vermiste 78 miljoen op IJsland.
En dat een werkoverleg voor twee personen 280 euro kan gaan kosten kwam door het feit dat het een
‘niet zomaar’ werkoverleg was. ‘Dat was omdat een lid van het college zijn biezen zou moeten pakken.’
Nu heb ik altijd gedacht dat het De Heer Hooijmaijers zelf was die die biezen zou gaan pakken.
Maar zijn zicht werd waarschijnlijk beneveld door de grote hoeveelheid boter die van zijn hoofd afliep…

Fragmentarius. Zomaar weer een woord wat er toe kan gaan doen. Alsof mijn neologismen het voorrecht
kennen om hier de zaken wat meer te gaan larderen. Zoals het een oprechte dinsdag kan betamen.
Omdat dit gegeven naar de woensdag verhuist en ik het aandurf om naar de dag van morgen te gaan kijken.
Morgen, wat dan weer aan de vooravond staat van 8 oktober. De toekomst als het ware op een beperkt
presenteerblaadje wordt aangeboden. Zoals de receptie van het gemeentebestuur aan alle inwoners
van Alkmaar. En Victorientje weer met een tweetal armen het Victoriepark weet op te vrolijken.
Waar Alcmaria Victrix kleurig het oog weet te vangen. Ondanks het druilerige weer.
Het wit wat genadeloos tegen het groen afsteekt.
Maar ook dat is niet meer dan een eenvoudige constatering.
De toespraak die de Heer mr.dr. E.M.H. Hirsch Ballin op 8 October als rede uit zal gaan spreken.
Wat recht doet aan het feit dat het Gerechtshof van Alkmaar op de nominatie staat om naar
Haarlem te gaan verdwijnen. Of mogelijk juist niet. Tenslotte is de man minister van JUstitie…
DIMENSIONAAL

bewijzen
hoge stapels
uitgestald
in een boek,
zinnebeelden

vergankelijk,
het wit, vergeeld
de kleur, verbruint
zo zit of staat het daar

en zullen bekenden
starend
naar het onbekende

zich één moment,
verbazend,
over hun eigen
ongekendheid,

straks.

Dat zijn zo van die dingen. Dat zijn de zaken die borg kunnen staan voor kleur. De toegevoegde waarde.
Het snufje van het een wat het ander kan versterken.
Zoals mijn goulash zich iedere keer weer anders manifesteert.
Niet alleen door de verschillende ingredi”nten.
Maar meer door die kleur en het gesternte wat ervoor zorg draagt dat het smaakt zoals het
eerder nooit heeft kunnen smaken…

Juist! Omdat het gesternte toen…