dagiets

Zo’n dag die in het teken staat van iets. Alsof het iets kan zijn om de dag van dat iets te kunnen gaan voorzien.
Een kruisje wat je aan deze dag kunt gaan koppelen. Of van een sterretje gaat voorzien.
Een ‘asterix’, omdat dat zo leuk staat.
Of simpelweg een punt. Dan heb ik een dag met een PUNT.
Zoals ik in het verleden, bij een bepaalde opmerking, ook wel eens te horen kreeg dat ik een punt had.
Juist door een rake opmerking. Maar ik mij liever hulde in een zwijgen. Wat rommelde in de marge.
Zoals ik wel vaker weet te rommelkonten.

Flarden die niet verder gaan dan de fragmenten die zich niet in elkaar laten puzzelen. Wat strepen,
een vervaagde kleur, een cirkel en de kleur van gras. Het blauw wat doet denken aan water, lucht,
een verwijzing naar Mondriaan. Zand, geblakerd, een pluim, helmgras” Eenzaamheid.
Maar dat is wat misplaatst. Want de beelden laten zich niet zien. Het blijven flarden.
Het zijn die fragmenten. Voorzien van een randje. Wit. En gedeeltelijk gebruind. Verbruind eigenlijk.

Het huilen wat dichterbij is dan het lachen. De schaduw die nog verder reikt. De zon die ter kimme neigt.
Wat daar niet van te denken” Ik probeer het niets maar weet dat ik daar niet veel verder mee kom.
Dus stap ik van die gedachte af.
Over naar de orde. Zoals ik in een boek tegenkwam.

Op zich niets mis mee. Vooral niet als dit gepaard gaat met een bepaalde mate van macht.
En macht doet het vaak. Maar ook daar hoef ik niet verder over uit te weiden.
Dat doen anderen wel voor ons. De FNV die de boel plat gaat leggen.
Omdat twee uur in de spits niet werken twee jaar langer werken kan gaan impliceren.
Ook daarin is een zekere routine dan wel regelmaat van levensbelang.
Het schellen van de bellen die verstomd. Verkeerslichten die stom het programma blijven volgen.
Het gepiep wat achterwege blijft. Zelfs de OV kaarten kunnen niets uitrichten.
Om over misgelopen boetes maar te zwijgen. En dat alles speelt zich horizontaal af.

Verticaal gaat het heel anders toe. Daarin flitst de wereld van werkelijkheid naar miniatuur.
Gaan mensen hun dimensies verliezen. Verliezen gebouwen hun indrukwekkende voorkomen.
En wordt het uitzicht zo groot als dat de filosoof veronderstelt. Wat wij weten is slechts dat
hele kleine vlekje op dat uitgestrekte tafellaken. Als wij dat al weten…
Dan wordt het vandaag zomaar weer een dag van iets. Op zoek gaan naar de werkelijkheid.
Een waarheid tegenkomen. Of een leugen zonder bestwil. Een leugen met bestwil. Of een eerlijk mens.
De waarheid die zich voor jouw ogen spiegelt. Een afspiegeling van een moment toen.
Dat fragment wat eensklaps helder wordt. Maar toch dat fragment.
Omdat de rest van de entourage stomweg is weggevallen. Verdwenen in de mist van hersencellen.
Het afsterven wat een eigen weg weet te vinden, een eigen leven leidt.
Omdat de dingen ook zo dienen te gaan. Vermoed ik.

LIFT

De dag spoedt zich ten einde
nacht dient zich aan
de overgang, een vage streep
onwezenlijk, mijn bestaan

bestaat uit flarden, prikkels
een wezenloos rijk
waarin ik zelf, te kijk
sta, vaag de schimmen

lach, de gang, herinnering
deuren die zich sluiten
even een gerucht, de
stilte verbroken

leven, scheve trap
aan het einde doemt
een licht, de lift staat
klaar, terwijl het duister

vlucht, de stemmen staken
de kooi, mijn lijf
zich in beweging zet
passeert mijn leven

een caleidoscoop
abstracties waar ik
levenslang naar
zocht

en hunker.

En geen piccolo. Nergens een spoor van Abeltje…