BE (gin te) ZINNEN

HET IS ZO VER!

10-10-10

Natuurlijk heb ik ook gisteren een aantal zaken nagelaten. Sporen! In diverse varianten. Het klotsen van water bijvoorbeeld; de cellen die zich niet lieten horen. De andere variabele: van mijn voetstappen; niet direct zichtbaar heb ik de klank horen wegebben. De nadruk lag wat meer op mijn linkerschoen, alsof deze nog steeds aan het recupereren is.
Zich aan dient te passen aan die verouderd nieuwe, andere situatie. Zoals een museum zich kan ontfermen over verloren gewaande eigendommen. Van oud Egyptische kunst. Sarcofagen. Obelisken en naalden. Maar niet die in Apeldoorn. Tenzij ook daar weer een herinnerobject gaat ontstaan. Omdat men de weg wil wijzigingen. Vanwege een zekere beladenheid. Ik zeg maar wat. En noem daarbij het een en ander. Bij deze!

Met de huidige stand der techniek moet het straks mogelijk zijn om de uitvinding van Professor Prudon (zie de avonturen van Kapitein Rob in deze!) haalbaar te maken. Men ‘neme’ een voorwerp. Een laken. Men ‘legge’ dit voorwerp onder een op een lasergelijkende lamp. Rond deze lamp bevindt zich, ogenschijnlijk, een loze ruimte.
De lamp gaat aan. Een vederlicht schijnsel richt zich op het object, in dit geval dat laken. Geen gewoon laken maar een lijkwade. Van Turijn desnoods. De loze ruimte vult zich nu met beelden, zonder enig geluid. In kleur verschijnt de eerste zeis. Of is het een ander voorwerp” Een scherp mes weet de stengel te doorklieven. Niet veel later zien we de man die dit mes hanteert. Allengs blijkt dat de geschiedenis voorafgaand aan het laken niet alleen de aanzet vormt tot dit getransformeerde verhaal, maar dat ook alles tot het moment waarop een deel van dit laken in de schrijn verdwijnt het verhaal weet te vertellen. Niet eerder kon vertellen dan het moment waarop nieuwsgierigheid het hele verhaal de das om doet.
Zoals ook dat andere verhaal wat in de krant verscheen:

God schiep niet edoch scheidde.

Althans volgens de Nijmeegse hoogleraar Bijbelexegese Ellen van Wolde. Wie Genesis letterlijk wil nemen zou, zegt zij, zijn denkbeelden moeten herzien:

God stond niet aan het begin van de schepping.

‘In het begin waarop God hemel en aarde scheidde”‘.
Van Wolde analyseerde het tekstfragment niet alleen taalkundig, maar plaatste het ook in de context van de rest van de Bijbel en van de andere scheppingsmythes uit Mesopotami” die ongeveer in dezelfde tijd zijn ontstaan. Het misverstand schuilt volgens de hoogleraar vooral in de interpretatie van een enkel Hebreeuws woord, bara. Dat zou niet, zoals tot dusverre algemeen werd aangenomen, ‘scheppen’ betekenen, maar ‘scheiden’.
Van Wolde meent dat op grond van de eerste zinnen niet kan worden volgehouden dat God als schepper van hemel en aarde wordt beschreven, maar slechts als degene die een ordening in de elementen aanbracht. Ook uit de zinnen die op de begin zinnen volgen, zou blijken dat God alleen materie uit elkaar heeft getrokken, de aarde uit het water te voorschijn heeft gehaald en daarboven een hemel heeft gespannen. Er was met andere woorden dus al iets voordat God aan zijn scheppingsweek begon: een watermassa waarin ook al zeemonsters leefden.
In feite was er ook al aarde, al diende die vrij van water te worden gemaakt om bewoonbaar te worden.
Maar God was niet alleen: hij richt zich in het scheppingsverhaal in een onderonsje tot zijn collega’s.

Het eerste mannenkransje”!

Of is dan reeds sprake van een herenverband”!

In een nog toekomstiger toekomst kan er sprake zijn dat God ook een naam had: DARWIN.

10-10-10.

De Staatsloterij gaat met deze datum aan de loop. Wij waren aan de loop. In Volendam. En stonden stil bij het herdenkingsmonument in die fatale nacht. Oud en nieuw in het Hemeltje. De doden die vielen. De zwaargewonden die leden. De totale gemeenschap die leed. En nog immer lijdt. Het lijden wat zich aan mijn oog onttrekt . Wat sporen in de gezichten van de ander achterlaat. Waarmee de cirkel rond is. En daardoor de mogelijkheid ontstaat om met het onderstaande te eindigen. Ik rond het af met:

FINGER / PRINT

Jouw kop,

kwaadwillig

is de frons

die delen splijt

je haar,

te lang voor

deze tijd

ligt het moment

besloten

in jezelf

opgesloten

je blik,

gericht

op een punt

waar het kader

van de foto

de onbeschreven

rand

een vingerafdruk

van je verdwaalde

duim.

En de beelden zullen kunnen spreken.

In een taal dit keer, die zich niet laat horen: stil te.