de twaalf de
‘Ik ben vandaag zo vrolijk, zo olijk en zo kolijk, ik ben vandaag zo vrolijk, zo olijk was ik nooit.’
‘En vandaag is het niet de elfde en het is precies hetzelfde als de twaalfde of de tiende ik kreeg
wat ik verdiende, rozengeur en maneschijn, reuzefijn.’
‘En vandaag is het niet de elfde en het is precies hetzelfde als de twaalfde of de tiende ik kreeg
wat ik verdiende, rozengeur en maneschijn, reuzefijn.’
Want de vooronderstelling is dat wanneer het net als in de 17e eeuw weer gewoon wordt om zelf de hele
dag te zingen, de liedjes van Herman van Veen hoge ogen zullen gooien. Doe daar dan nog een gram of
wat van het Maas en Waal lied bij en ik kan me voorstellen dat het één grote kolderieke wereld zal gaan
worden. Een wereld die uitdaagt en uitdraagt. Waar andere woorden aan te pas zullen komen dan de
gangbare van dit moment. Want ik ken weinig mensen die zich nu al bezig gaan houden met liedjes uit de
huidige tijd die straks in de verzorgings/verpleeg/seniorenhuizen/superhoogbejaardenhuizen/alzheimerhuizen
dan wel overige soorten huizen de top tien van straks gaan halen. Rappers zijn dan uitgestorven, trance
en trence en house weten geen beentjes van de vloer te brengen en van tulpen heeft men geen kaas
meer gegeten. Het enige wat de mens dan mogelijk kan doen is een aangepaste ipod/mp25 met sennheisersupersonischeoorversterkers opzetten en hopen dat mogelijk een enkele vinger, een enkele
arm dan een mogelijk uitzonderlijk been in beweging wordt gebracht. En dat de robot zo geprogrammeerd
is dat die toon, kleur en klank in de hersenmassa weet te projecteren. En behoorlijk hopen.
Want dat kan nog het enige zijn dat aan leven doet denken.
Maar misschien kleur ik dit wel wat te zwartgallig in…
dag te zingen, de liedjes van Herman van Veen hoge ogen zullen gooien. Doe daar dan nog een gram of
wat van het Maas en Waal lied bij en ik kan me voorstellen dat het één grote kolderieke wereld zal gaan
worden. Een wereld die uitdaagt en uitdraagt. Waar andere woorden aan te pas zullen komen dan de
gangbare van dit moment. Want ik ken weinig mensen die zich nu al bezig gaan houden met liedjes uit de
huidige tijd die straks in de verzorgings/verpleeg/seniorenhuizen/superhoogbejaardenhuizen/alzheimerhuizen
dan wel overige soorten huizen de top tien van straks gaan halen. Rappers zijn dan uitgestorven, trance
en trence en house weten geen beentjes van de vloer te brengen en van tulpen heeft men geen kaas
meer gegeten. Het enige wat de mens dan mogelijk kan doen is een aangepaste ipod/mp25 met sennheisersupersonischeoorversterkers opzetten en hopen dat mogelijk een enkele vinger, een enkele
arm dan een mogelijk uitzonderlijk been in beweging wordt gebracht. En dat de robot zo geprogrammeerd
is dat die toon, kleur en klank in de hersenmassa weet te projecteren. En behoorlijk hopen.
Want dat kan nog het enige zijn dat aan leven doet denken.
Maar misschien kleur ik dit wel wat te zwartgallig in…
Bedacht ik terwijl ik wat opnames maakte. Opnames die juist vandaag deze bijdrage zullen gaan opleuken.
Want de zaken dienen tegenwoordig opgeleukt te worden.
Anders is er geen sterveling die zich iets van de inspanning van de ander wat aantrekt.
Want de zaken dienen tegenwoordig opgeleukt te worden.
Anders is er geen sterveling die zich iets van de inspanning van de ander wat aantrekt.
“Ja. Ik heb er kennis van genomen, vond het interessant maar het nodigde mij niet uit om te reageren.”
“Goh, kon je ook reageren”” “Nou, ik zou niet weten wat ik zeggen moet.”
“Eigenlijk heb ik geen commentaar!” “Wat ik denk is dat het jou lekker bezig houdt!”
“Je bent dus een tijdje van de straat!”
“Ik zou me kunnen voorstellen dat het turen achter die geraniums je ook begint te vervelen…””
“Ik weet gewoon niet wat ik daarvan denken moet!” “En neen, daar heb ik niet over nagedacht!”
“Ik kom toch al tijd tekort!” “Dat is mijn energie niet waard! Ik heb wel wat beters te doen!”
“Lekker belangrijk…!” “Val mij daar niet mee lastig! Dat is toch zeker jouw pakkie aan!”
“Nou saluut! Het ga je goed!” “Sterkte ermee!”
“Goh, kon je ook reageren”” “Nou, ik zou niet weten wat ik zeggen moet.”
“Eigenlijk heb ik geen commentaar!” “Wat ik denk is dat het jou lekker bezig houdt!”
“Je bent dus een tijdje van de straat!”
“Ik zou me kunnen voorstellen dat het turen achter die geraniums je ook begint te vervelen…””
“Ik weet gewoon niet wat ik daarvan denken moet!” “En neen, daar heb ik niet over nagedacht!”
“Ik kom toch al tijd tekort!” “Dat is mijn energie niet waard! Ik heb wel wat beters te doen!”
“Lekker belangrijk…!” “Val mij daar niet mee lastig! Dat is toch zeker jouw pakkie aan!”
“Nou saluut! Het ga je goed!” “Sterkte ermee!”
E”nrichting verkeer. Natuurlijk met een scheutje empathie, want dat is aangeleerd, en voor de rest het
gangbare egotripje. Je doet het omdat het zo hoort en er weinig sprake is van een vorm van echtheid.
De warmte is verdwenen en de afstandelijkheid neemt steeds groter proporties aan.
Het is als met het gat in de ozonlaag: iedereen heeft het erover en stapt nog weer net zo vrolijk in
de auto, geeft een extra dot gas en vertrekt met gierende dan wel zingende banden.
Quo vadis” Een Scania Vabis begint te ronken. 470 staat ergens op de gril. Dat zal dan wel.
gangbare egotripje. Je doet het omdat het zo hoort en er weinig sprake is van een vorm van echtheid.
De warmte is verdwenen en de afstandelijkheid neemt steeds groter proporties aan.
Het is als met het gat in de ozonlaag: iedereen heeft het erover en stapt nog weer net zo vrolijk in
de auto, geeft een extra dot gas en vertrekt met gierende dan wel zingende banden.
Quo vadis” Een Scania Vabis begint te ronken. 470 staat ergens op de gril. Dat zal dan wel.
Zo’n bijdrage voor vandaag met geen andere bedoeling dan de mondhoeken wat te willen liften.
Een grijns die zich mogelijk zal gaan verspreiden. In het teken van ertussen in.
Omdat een bepaalde beladenheid van dagen mogelijk een wat lichtere tint mag gaan krijgen.
En die foto’s” Ik schoot ze bij Artiance.
Mij spraken de werken wel aan.
Want als zij mij niet hadden aangesproken had ik daar nu geen kond van gedaan.
En dat ik hiervan kond doe…
BETRAPT!
Een grijns die zich mogelijk zal gaan verspreiden. In het teken van ertussen in.
Omdat een bepaalde beladenheid van dagen mogelijk een wat lichtere tint mag gaan krijgen.
En die foto’s” Ik schoot ze bij Artiance.
Mij spraken de werken wel aan.
Want als zij mij niet hadden aangesproken had ik daar nu geen kond van gedaan.
En dat ik hiervan kond doe…
BETRAPT!
Ik ben
psychotisch en
neurotisch en
schizo”d
parano”d
ben ik
exotisch en
chaotisch en
bedrijvig
exogeen.
Ik ben
een noemer en
een namer en
als U
dit snapt
bent U
chaotisch en
psychotisch en
exotisch en
neurotisch
voelt U
zich nu
erg zeer
betrapt”!
Wat een komische woordenbrij. Vandaar dat ik ook met Herman begon!
Maar ook een beetje aan Herman dacht toen ik dit werk zag. Ja, die junk die toch niet vliegen kon.
Maar wel een meester was. Op verschillende (ac)koorden…
Laatste 15 Reacties