Ouwe meuk

Het knispert.

En het knespert.

Maar het knaspert niet.

Knusperen valt in geen velden noch wegen te ontdekken.

Knosperen zet de toon.

Maagdelijkheid gaat verloren.

Ik laat sporen achter. Laat de twijgen druipen.

Klein duimpje. In het zwart. Een kale tak hult zich in het lamplicht.

Een stam begint te zweten. Een oksel loopt leeg.

De geur van een plantage doet zich voor. Wiet.

De kamer kraakt met kreten in het hout. Geen alledaagse gebeurtenis.

Het is dan ook een zin. Van Neeltje Maria Min.

Ooit schreef zij: Voor wie ik liefheb wil ik heten” geen tekst om snel te vergeten.

Haar bundels wisten zich te herhalen. Verwoordde zij het leven in bergen en bevond zich dan in zonnige dalen. Als golven beuken op het strand. Ik keek wat om en zag daar duinen die zich niet verweerden, zandkastelen verdwenen en de suppletie was daar.

Een avond was ik met Dik ’t Was fijn bij Feijn. Wij waren met z’n vijftienen.

Vier heren en wat dames, een elftal wel te verstaan. En wij werden aan de hand genomen. Door een sprookjesland van po”zie. Leerden lezen aan de hand van G”sta.

En baseerden onze uitleg op de feiten. Met zinnen.

En de vraag: wat is het alledaagse uitgangspunt” wat doet de dichter met die alledaagsheid”

voegt dat iets toe aan jouw beleving”

h. van teylingen:

De middag rekt zich gapend uit,

langdradig van de voorjaarsregen.

Of” a.morri”n:

Mijn moeder was een dagpauwoog

en vloog mijn vader veel te hoog.

Handleiding voor installatie

‘Gefeliciteerd met uw bewustzijn. Voor ingebruikname dient

u de volgende eenvoudige handelingen uit te voeren.

Stap 1: kijk tussen de benen van uw moeder naar het licht.

Stap 2: knijp nu uw ogen dicht.

Stap 3: test keel en longen door te huilen.

Stap 4: besef waarom u huilt en dat dit nooit meer overgaat.

Stap 5: herhaal stap 3, maar harder en hartverscheurend.

Uw bewustzijn is nu klaar voor gebruik.’

Ingmar Heytze, Handleiding voor installatie. Uit: Het ging over rozen, Amsterdam, 2003

Een schoonheid in woordzeggendheid. Een naaktheid van de tijd. Terug naar de bron en al geboren zijn. Tenminste, dat is wat ik eruit kon halen. En een zeker cynisme. Realisme”!

Ook een teken van de tijd. Deze tijd. Als besluit:

Bewogen beweging

Het bewoog

in mij

beweegt het

in mij

begeeft het

uit mij

het huilt

kleurt

die beweging

bewoog mij

Zo po”tisch toen, zo strikt en feitelijk nu!

En om met woorden van G”sta Lodder te eindigen:

zijn gedicht Strand eindigt met de woorden

“Weerhoud mij niet, de zee zal mij omarmen”.

En dat het kroppert doet de verdwenen maagdelijkheid van het sneeuwtapijt weer goed.

Een voetveeg laat ik achter. Wit wordt zwart en zacht verdwijnt. Een waarheid. Een spoor.

En ligt JU nu al op 1 oor” Weet dan dat ik dit ooit eerder schreef. Want AVATAR was wat de afgelopen avond geheel verdreef. Daar kom ik morgen nog op terug: weet echter dat de gedichtendag en de week van de po”zie weer plat gaan liggen: ruggelings een week terug! Voor nu welterusten en eet vetsandig! Maar ook dit woord” braakt wat ongein uit”