Nat (uurlijk) u ralis

Nogal moeilijk voor te stellen maar ze bestaan: randgevallen. Mensen die leven met de wetenschap dat men, in bepaalde gevallen, het voordeel van de twijfel zou kunnen krijgen. Men kan rekenen op enige meewarigheid. Zoals de mogelijke vooronderstelling dat ZZP’ers de armen van de toekomst zullen zijn. Zzp’ers”! Zelfstandigen zonder personeel.
Voorbeelden te over. De man die je jaarlijks komt helpen de belastingen te tillen. Omdat dit toch een zekere Nationale sport dient te zijn. De dame die bestaat bij de gratie van een rode lamp. Of die heer die zich verhuurt. Als Butler. Of als ICT’er. Chippendaler. Of gewoon de kapper om de hoek. Een timmerman. Journalist of een adviseur. 600.000 tot 700.000 mensen die de sprong wagen om voor zichzelf te gaan beginnen. De broek niet alleen droog maar ook zelf weten op te houden.

 
Flexwerkers in zekere zin. Want ondanks de crisis kiezen steeds meer mensen voor een bestaan als zelfstandige zonder personeel. En dan komt de tegenstrijdigheid. Want een zzp’er is werknemer en werkgever tegelijk. En daarom kunnen zij niet deelnemen in de klassieke pensioenfondsen. Het alternatief is een dure particuliere pensioenverzekering en waar dat dan weer toe kan leiden.
 

Zie mij hier staan! Zzp’er zonder doel. Hooguit iemand die zich bezighoudt met het continueren van zijn huidige status. Pensionado i.o. Waar dat i.o voor staat laat zich raden. In opleiding zou heel goed mogelijk kunnen zijn. In ontwikkeling geeft bijkans geen pas. In ontbinding laat zich geenszins raden. Laat staan dat er nog velerlei andere mogelijkheden zouden kunnen zijn. Het raadsel mens in de persoon van mijzelve, biedt een keur aan mogelijkheden. Gelijktijdig weet ik, sinds gisteren, dat diezelfde mens in mijn eigen persoon geen ene moer voorstelt. Want wat is mijn leven in een gegeven van 330 miljoen jaar geleden. Waar men het woord ‘fossiel’ uit de kast haalt om mijn huidige toestandsbeeld te omschrijven, verbleek ik in het aangezicht van een ammoniet. Vandaar ook de uitdrukking:’zie ik zo bleek”‘
 

Daarnaast heeft het er veel van dat ik de kleur van blauw weet aan te nemen. Gelijk een kameleon van kleur verschiet indien ik met diezelfde sterfelijkheid geconfronteerd wordt. Een replica van ooit zich bevindend in het museum Boerhaave. Het Theatrum Anatomicum. De snijzaal waar gehangen hun laatste stuiptrekkingen mochten vertonen. Waar het galgenveld zich om de hoek bevond. En waar zelfs de misdaad voor de mensheid lonend was. Alwaar geneeskunde werd bedreven. Beeltenissen de verschillende rollen van de arts uit die tijd weten te verbeelden. Als Christus. Als een Engel. Als een mens. En als laatste als de Duivel. Kies uw arts en zegen uw lot. Kies uw lot en zegen uw arts. Zie die mens als een Zzp’er. Waarmee mijn betoog weer weerklank vind. Hoewel ik daar ook de nodige twijfels aan toe kan voegen. Dat dan ook bij deze doe!

 
Een daggie Leie. Wolken die breken en de bakken die leeglopen. Een verblijf van zo’n twee uur in Naturalis. Van de ene verbazing naar de andere shock. Oog in oog staan met Herman. Wat een imposant wezen is dat wel niet geweest. (Let op het taalgebruik!) De eerste (en voorlopig de laatste) stier waar een menselijk gen een rol heeft kunnen spelen. De discussie die dat teweeg heeft gebracht. En het rumoer wat tegenwoordig is verstomd. Zich naar achter de coulissen heeft verplaatst. Wat die drie apen alleen maar weten toe te juichen. Want stel je voor dat je iets hoort of ziet. Dan is het toch altijd beter te zwijgen!
 

Het zijn dan ook dit keer wat roekeloze beelden. Beelden waarin een zekere willekeur een voorkeur heeft gekregen. Het zijn ook beelden die de afgelopen dagen enigszins dienen te compenseren. Want de geciteerde teksten lieten zich, wat mij betreft, dit keer niet met plaatsjes afleiden. Ik vond dat dit geen pas gaf. Maar met het eerden genoemde Theatrum, museum Boerhaave en Naturalis op mijn netvlies, ontkom ik er niet aan om mijn platte tekst van wat willekeurige plaatjes te voorzien. En tenslotte dank ik Jan dat die de gelegenheid te baat heeft genomen. Een voorkeur voor blauw wil niet altijd zeggen dat ik blauw als wezenskenmerk uitdraag. Maar ik heb er wel wat mee. Zeker in het verleden. Toen het mij nog weleens overkwam. De alcohol rond mijn hoofd verdampte en het niet alleen de kater was die ik mocht verdrijven, maar ook regelmatig ontdekte dat de tijd weer zoveel later was.

 

Voorbijganger

 

het is

alsof ik

naar mezelf

loop te kijken

door het venster

waardoor ik

naar buiten

gluur

 Zie en beschouw!

Voor je het weet betreft het jou!