OUT

Out. All sold out. Out sider. Outsiders. Inside looking out. Out of time. Oud. Maakt op zich niet zoveel oud. Blijft een beetje een uitverkoop. Sold out. Alles kwijt. Maar zover is het nog lng niet. Een zolder vol. Een kamertje half vol. Er is nog geen sprake van een empty life. Laat staan van een empty heart. Zelfs geen sprake van een buitenlander. Toch heeft Mitsubishi zich daaraan gewaagd. Noemde dat model een Outlander. En deed dit met niet geringe trots. Terecht. Want de kleur past goed bij mijn huidige uiterlijk. Tenslotte sta ik op de valreep van een babyboomer te zijn en behoor ik alreeds een tijdje tot die niet geringe plaag. Grijze duiven. De plaag der grijze duiven. Mensen die zich de genoegens des levens aan laten leunen en dat voormalige Zwitser leven gevoel daadwerkelijk tot uiting brengen. De tijd nemen om over de relatieve tijd hun beschouwingen te laten gaan. De wetenschap te bezitten dat gedane zaken nu enkel geen keer meer zullen nemen. Zich nogmaals aan een taartje te buiten gaan. Waarbij het opvallend is dat de smaak van vroeger enigszins verwaterd. Dit aan de tijd wijten. Veel minder aan het gegeven dat de smaak,op den duur, aan genot heeft ingeboet. Want hoeveel keren werd de keel gesmeerd met vuurwater” Hoe vaak werd de flauwte door Knorr Aromat bestreden” Hoeveel meer sambal was er nodig om de tong van die vurige vlam te voorzien” Hoeveel hectoliters en duizenden kilogrammen zijn het keelgat niet gepasseerd” Hoeveel tijd is er, uiteindelijk, op depot doorgebracht” En hoeveel kilo beer is door het riool gespoeld” Inside poeping out.
Heb er een dag mee gelopen. De vraag hoe ik het Ria zou gaan vertellen. Van dat bezoek aan de garage. Voor een zogenaamde kleine beurt. Een beurt die, per definitie, geld kost. Dat naar aanleiding van het feit dat ik verzocht werd contact op te nemen met de garage. Een teken wat ik interpreteerde als veeg. Want contact opnemen met de garage betekent meestal dat men iets heeft ontdekt dat buiten het reguliere onderhoud valt. Dus raakte ik aan het calculeren. 10 jaar oud. Een kilometrage die ver onder het landelijk gemiddelde ligt. Want wat is tegenwoordig nog 100.000 kilometer. Slechts twee en een half keer rond de aarde. De vervanging van de distributieketting dat aan het getal 90.000 km is gekoppeld. De kosten die nu alweer in het verleden liggen. Betaald zijn en de boterhammen met beleg die doorgang vonden. De afstanden die wij in de afgelopen zes jaren hebben afgelegd. Zo’n kleine 10.000 km op jaarbasis. Andere getallen op grond van veranderde omstandigheden. Niet direct aan de leeftijd te wijten, niet alleen het ziek en zeer van de afgelopen jaren te danken, maar voor een niet onbelangrijk deel door mijn deportering naar Amsterdam. Dn heb ik dat aan mijn toenmalig gedrag te danken. Speelt door mijn hoofd en nog steeds zit ik te wachten op dat uitgelezen moment. De dag gaat over in de nacht en ik blijf maar een beetje schutteren. Denk van mezelf dat dit niet opvalt. En blijf in deze illusie hangen.

Dan wordt het vandaag. Schitterend weer en een wolkeloze hemel brengt Ria op de gedachte te gaan fietsen. Ik maak me op voor mijn verplichte nummer te weten: wandeling 1. Tegen enen kom ik thuis en is het idee om te gaan fietsen verandert in het gaan wandelen in Schoorl. We pakken de auto. En dan is daar het moment. 10 jaar oud. Zwart. Een teleurstellende bekleding. Waarschijnlijk rekening gaan houden met doorlopend, kleine en grote onderhoudskosten. En Ria glimlacht. Kijkt voor zich uit, terwijl ik mijn verhaal verder uitrol. De voor- en ook de nadelen probeer te etaleren. Pro’s en con’s, als in dat nummer van Roger Waters. En Ria grijnst. Niet veel later gevolgd door een lach en een vraag: ‘waarom heb je er zo lang mee gewacht”!’ Ik raak door die vraag in verwarring en probeer het nog met een: ‘hoezo”!’ Ria helpt mij uit een droom en schiet mijn zeepbel aan gort.
‘Ik zag het gisteren al aan je! Ik heb me bewust op de vlakte gehouden en jou de tijd gegeven er zelf mee te komen!’ Ruim 24 uur die ik besteed heb aan het wachten op dat juiste tijdstip. Het gunstige moment. En dat gunstige moment heeft zich nu al voor gedaan. En dat van die olifant met die aparte snuit…”! Zie maar, want daar is dit verhaaltje op geënt!