gezellig in gedachten

Geestelijke Gezondheids Zorg. GGZ. Vaak de ver van mijn bed show. Vooral als het accent op die ‘gezellige bijeenkomst’ komt te liggen. Want gezelligheid dien je zelf mee te nemen. Dien je zelf op te dienen. Eigenlijk bestaat gezelligheid bij de gratie van jezelf. Want als jij het niet gezellig hebt, wie ben jij dan om een uitspraak te doen over hoe het is. Of straks hoe het was. Wie je hebt gesproken. Over de oude koeien die eindelijk de sloot konden verlaten. Of al die kalveren die ervoor hebben gezorgd dat de put gedicht werd.

Er is een gedichtenwedstrijd aan dit bestaan gekoppeld. Voor en door medewerkers vooronderstel ik.
Daar zijn weer kaarten van gedrukt. Of posters mee behangen.
Mogelijk dat de spiegel ook weer wordt voorgehouden.
En de tekst van Carmiggelt andermens ogen weet te openen.
Die van een normaal mens… en hoe dat dan uitpakt. Het spiegelen wat een vorm van behandeling werd.
In ieder geval een poging tot het leggen van contact.
Met onbereikbare mensen in een laatste stadium van dementie.
En de g”ne waar dit dan weer mee gepaard kon gaan.
Het counselen. Het confronteren. Het empathisch bezig zijn.
En een voorondersteld invoelend vermogen.
De aandacht die op respect werd gevestigd.
De vanzelfsprekendheid waarmee dit begrip teloor ging.
Het credo van ‘moet kunnen’… maar wat soms ternauwernood kon.
En of het inservice onderwijs nog wel de aangewezen weg was…

IN-NO-SERVICE

Wij plegen
plegen
onderricht
te geven,
maar op
Onder Wijs
geeft men

geen thuis.

06-06-’92.-1.

Want ook in die tijd raakten sommige gemoederen verhit.
Was het aan de ene kant een landelijk erkend diploma, een bezwaar wat naar voren kwam
was dat voor een belangrijk deel de inhoud werd bepaald door wat zich in het instituut voordeed.
Algemene onderdelen werden naar de afdelingssituatie vertaald.
En dat daarbij verschillende belangen door elkaar kwamen te lopen spreekt voor zich.
De eeuwige oppositie van theorie en praktijk.
En daarnaast kwam ooit nog het onderscheid tussen somatische- en psychiatrische verpleegkunde.
Het had vaak meer van verplaagkunde weg dan dat er een verantwoorde integratie te bespeuren viel.
Zeker omdat de somatiek in het tweede leerjaar werd afgerond….

… ‘met goed gevolg het examen in de verpleging van zenuwzieken en krankzinnigen heeft afgelegd. Krachtens art. 6 van de genoemde wet heeft de commissie hem tegelijk mat het onderscheidingsteken, dat van het nummer 29.835 is voorzien, dit diploma uitgereikt, dat hem de bevoegdheid geeft de titel van verpleger te voeren.’ Bloemendaal, 31 mei 1972.

Hier past een gepast zwijgen!

ZWIJGERS

spreken
geen andere
taal
dan
SCHRIJVERS
denken.

15-06-’92.-1.

Terugkijkend heb ik voor het overgrote deel de kost verdiend met praten.
En de rollen die ik mocht spelen.
Waar ooit mijn belangstelling voor toneel vandaan is gekomen, blijft een raadsel.
Maar in 1979 was ik daar aan toe. Bij EMM. In ’t Zand ergens aan het Kanaal in de kop van Noord-Holland.
Het eerste stuk heette ‘Je kunt het toch niet meenemen’ en ik had het kwalijke genoegen
om de domme kracht uit te hangen. Een grote bek en een heel klein hartje. Maar wel een crimineel!
En toneel bleef ik spelen. De vraag waar Wik was, was ik ook regelmatig kwijt.
Ja, ikwikwasik. Ikwikbenik. Rollen. Spellen. Spelen. Spelenderwijs.
Want ik zag me ooit als zaaier. In een interview wat werd afgenomen. Voor de Reflex.
Want Santpoort zat in mijn bloed. En dat bloed vertelde uiteindelijk een ander verhaal.
Maar dat was pas veel later!

Dichter
nog
dichterbij
het weten
vergeten.
16-06-’92.-1.

Ook in juni. Mogelijk dat toen mijn inspiratie wat aan het opdrogen was. Want ik schreef en ik schreef en ik bleef maar schrijven. En ik legde van alles vast en pluk ook daar nog vruchten van. En blijf Ju daarmee kwellen. Lastig vallen misschien. Omdat het mij, achteraf, wel streelde dat mensen de rubriek Wik gingen missen. In 1993. Samen met Henk Jan verzorgden wij de achterkant van de Reflex. Waarop niemand reageerde. Tot de wegwijzer verscheen. En men een andere rubriek in het leven riep. Pas toen kwam de feedback. Maar ook dat lag niet aan ons. Wij deden het met een zekere lol. Mochten ook samen gaan bedenken. En Henk Jan ging er dan met zijn idee”n vandoor. Omdat hij niet vrij kon tekenen. Er kaders nodig waren…

TREURNIET

Het kind
verpakt in
oude mannenvel
huilt,
krijst
zijn moeder
geeft om hem

een standje.
16-06-’92.-2.

Wat deed JU toen” Waar hing JU toen uit”
Of op welk punt in JUW leven verkeerde JU toen”
Een kruispunt misschien”

Laat het mij weten of leg het zelf vast!