AKF: Kleinkunst"!

Het zou een eerbetoon kunnen heten, maar het werd een hommage. Diverse schatplichtigen beklommen het podium en het geheel werd door spreekstalmeesteres Dieuwertje Blok van een aardige voetnoot voorzien. Ik geef het je te doen: de grootMEESTER dit keer in de zaal, ergens op een andere plek die andere grootmeester uit Den Haag en een afgeladen Wim Sonneveld zaal. Hella stralend en Freek niet veel minder. Terwijl de zaal applaudiserend en staand een ovatie brengt, is het die bijzondere grijns (waar Freek een patent op schijnt te hebben) die iets verraad van de gevoelens die hem vanavond waarschijnlijk regelmatig zullen gaan overvallen. Hoewel er moeilijk in de geest van ‘zijn zijn’ zaken zijn voor te stellen en de voorstelling als zodanig ook de nodige aandacht behoeft. En Hella blijft bijkans de hele avond stralen… op een enkel onderonsje na. Maar dat is meer een terzijde, wat zich in de pauze in de Rode Foyer voordoet. Wat een theater, wat een schouwburg en wat een genoegen moet het zijn om hier op te treden. Zo’n 120 man aan personeel is vanavond in touw. Studenten van diverse pluimage, keurig gestoken in het zwart en grijs, de vele portretgalerijen die zich voordoen in gangen die van de ene plek naar de andere plaats leiden, het warme rood dat straalt en de bijzondere lampen die aan het plafond hangen, een grandeur die aan andere tijden doet denken. De hand van de meesteres, in dit geval mevrouw van der Ende, die hier niet zichtbaar haar kijk tentoon spreidt. De eenvoud aan de ene kant en de verantwoorde pronkzucht aan die andere zijde. Eerlijk gezegd, kijk ik voor de voorstelling al mijn ogen uit!

Een ‘va et vien’, een bonte stoet van Kleinkunstenaars die het podium betreden en aan een ander podiumdier hun kunsten vertonen. De redenen dat Freek een rol in hun bestaan heeft gespeeld, anekdotes die voor zich spreken en de gasten die zich in Freek en Hella’s aandacht mogen koesteren. Het jeugdorkest dat het genoegen smaakt het ‘bal’ te openen en dit doet onder een zeer bezielde dirigent. De muzikanten die straks de diverse artiesten gaan begeleiden, de ingetogen nummers en het Quo Vadis, dit keer naar voren gebracht door een kunstfluiter, een wereldrecord houder. En een gitaar ter versterking. Eric van Muiswinkel, die Vera Mann en het jeugdorkest mag op volgen. En eerlijk gezegd raak ik dan het spoor kwijt, maar Liesbeth die een tekst van Freek vertolkt omtrent haar moeder en haar moederschap, Karin Bloemen met als begeleider haar man, een man die het genoegen heeft op dezelfde dag als Freek (30 augustus wordt hij 70, de man van Karin nog lang niet), en Diewertje die onvermoeibaar doorpraat. Jan Mulder, Reinbert de Leeuw, Herman Finkers, en twee dansers van het Nationaal Ballet, die na de pauze voor een overweldigende entree zorg dragen. Wat woorden, terwijl de avond voortschrijdt, regen de daken teistert en wij, daar binnen in dat theater, geen weet van hebben. Hooguit wanneer de avond ten einde loopt, nadat Brigit Kaandopr voor een uitsmijter van jewelste weet te zorgen. The Nits en Robert Jan Stips en uiteindelijk de meester zelf. Met zijn begeleidingsband NUR. Freek, die van alle markten thuis blijkt te zijn, Freek die de gladiolen dit keer niet in ontvangst neemt, Freek’s zonde zondermeer.

En ik” Ik pak de tram op het Leidseplein, een afgeladen tram. En wanneer ik uitstap bij het Centraal Station begint het bijzondere van deze avond pas tot me door te dringen: rij 4, stoel 3 en mijn toestel… ik neem me iets voor. Maar wat ik me voorneem staat in geen verhouding tot de avond die ik mee mocht maken!