A'dam presst world photos o.i.d.

Amsterdam lacht, waar het eens heeft… Dit klopt dus niet. Nu valt er tegenwoordig ook niet zoveel meer te lachen, dus… opnieuw! Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen! Verdomd, nu klopt de strofe. Want strofen zijn het waar ik uit tap. Gemeengoed in zekere zin. Gelijk wel vaker sommige dingen gemeen goed zijn. Zoals bijvoorbeeld op de World Press Photos. In de Oude Kerk. Gelegen aan het Oudekerksplein. In de buurt van de Oudekerksbrug. En voorzien van het nodige rood. Niet direct in een associatie met een Chinees. Hoewel de Zeedijk daar alle reden toe geeft…

Het wordt een aflevering in een x aantal delen. Waarbij ik op dit moment nog geen flauw idee heb ten aanzien van die afleveringen. Daarnaast zal het, voor de liefhebber, geenszins smullen worden. De tragiek van de wereld valt af te lezen in een aantal doorkijkjes. En die doorkijkjes lenen zich niet altijd voor al te jeugdige kijkers. Het heeft niets van doen met de sprookjes die Andersen de mensheid achterliet. Vandaar ook dat huilen. Ook om te lachen is…

Het gegeven dat dit toestel met mogelijkheden zijn 10.000e indruk vandaag laat zien. 9999 is een ietwat verlepte Parisienne, terwijl nummer 1 van een nieuwe map gelijktijdig zijn opwachting maakt. Ik begin dan ook al aardig op Jan Hemels te lijken. Alleen wat hij in 10 dagen schiet, daar heb ik jaren voor nodig. En daar ik nog uit het stenen tijdperk dateer, lukt het mij nog steeds niet om afscheid van genoten indrukken te nemen. Vandaar ook mijn regelmatig teruggrijpen naar reeds verleden gebeurtenissen…

c z da sitte’ In een nieuwe variant op vier op een rij. Zes dit keer op een rij. De een kijkt alsof het laatste oortje net versnoept is, de ander is nogal met zichzelf ingenomen, terwijl een derde, waarschijnlijk, in het verleden vertoeft. Toen, vanaf dit punt, er mogelijk uitzicht werd geboden op het galgenveld. Want juist dit gebouw leende zich in het verleden voor Anatomische lessen. Het zal dokter Tulp geweest zijn die de gehangene door de lijkensnijder liet openreten, om vervolgens, naast de geuren de kleuren aan te geven. Het behoeft geen betoog dat de Eau de Cologne, gelijk wierook, kwistig in het rond ging. Voor zover de handelsbetrekkingen met Keulen dit toelieten…

naar haren grijpen. Vandaag dan ook velerlei haardrachten tegengekomen. Misschien dat ik daar, op termijn nog op terug kom. Compensatiestarten waarbij de schedel de teint niet meer weet te verbergen, langharig en door de tijd achterhaalt, daarbij het mogelijke werkschuwe in het midden latend, dan wel kleurrijke petjes door kinderen gedragen…

en er was een kastje. Het stond dit keer tegen een muur, opdat de afstand enigszins beperkt werd. Het zal je maar gebeuren: je krijgt de opdracht om de huidige recessie in beeld te brengen, terwijl de opdracht omtrent geld wat op straat zou liggen geen handen en voeten vertoont. Hooguit een hand die probeert de armoede te pakken. Maar ook dat kan geenszins de bedoeling zijn…

prietpraat voor vandaag. Maar wel heel leuk was het om Bas Losekoot weer de hand te kunnen schudden. Bas met wie het goed gaat. Bas, die wel heeft ingestuurd, maar niet tot de uitverkoren behoort. Nog niet, denk ik zelf. Maar ik heb het idee dat op termijn…

wij nog meer van Bas zullen horen. Waarschijnlijk binnen het fotocafe! Al was het alleen maar streetwise in plaats van streetlife…