bi zonder strijdig

Sta ik stil in de Grote Kerk. Alweer”! Welzeker!

Ooit een oud Katholiek bolwerk wat een groot deel van de beelden in de storm ten onder heeft zien gaan.
De verschillende kansels die in deze Kerk te aanschouwen zijn staan fier en zwaar naast de kramen waar
menig standwerker en kunstenaar over zacht zijn waren aanprijst.
Het grote orgel laat na zijn pijpen te beroeren, terwijl een stemmig koor zich door de dirigent op laat drijven.
Een pianist weet het koor strak in het ritme te houden, en ik laat na te applaudisseren.
Zo werken wij toch gezamenlijk naar een opgewekt einde toe, al zal het einde daar op dat moment
nog geen weet van hebben. Ik leg op de zwarte klankkast het een en ander vast.
En ook nu is het toch weer een vertekening van de werkelijkheid, een realiteit die schuilgaat in het duister.

Laat het beeld voor zich gaan spreken! Zo sprak ooit Johannes de Heer.
Een ietwat verlate Hageprediker uit de periode dat schoolplaten de geschiedenislessen mochten verlevendigen.
De inval der Noormannen, Bonifatius bij Dokkum vermoord en alles wat dies meer zij.
Het Muiderslot, Hugo de Groot en Michiel A. de Ruyter die zich nog steeds in Vlissingen bevindt…
Het teken van de VOC, wat JU nog tegoed hebt.
Vermits mijn agenda dit toelaat…

AGENDA

Deze dag
komt
onverwoestbaar
tot een eind;

de nacht
duurt
niet langer
dan

de volgende dag
komt
onverwoestbaar
tot een einde,

hoop ik.

En mocht dit niet zo zijn:

LUCHTFIETSEN

zachte witte wolken vertellen mij verhalen
over reuzen en de grote beer
over vliegende vissen en
slagroomtaarten
-en in de drijfveer van mijn droom passeerde jij-

Ik merk geen bezwaar indien ik er, op dit moment, een eind aan brei.

Tot straks dan!