Blauw

‘” het heeft iets dwangmatig, en al vind je het lekker, het lijkt wel op moeten!’ Dat uitroepteken verzin ik er zelf bij.

Het heeft ook iets van ‘moeten’ weg en dat vindt een oorsprong in het mogelijke gegeven dat ik dingen kwijt zou kunnen raken. Als het ware een deel van de weg kwijt zou kunnen raken. Gezien ook de snelheid waarmee ik mij door het donker verplaats. 80 waar tachtig gevraagd wordt, vijftig waar 50 wordt aangegeven en de weg slingert als een zwart lint door een desolaat dorp. Een schitterende sterrenhemel houdt heel even de wacht.

Geen sneeuwbui die zich aandient; een helder firmament waaronder slechts het goede gesternte geboden wordt. En waar de kleuren zijn verdwenen staan de lichtjes te stralen. Geen lantaarnpaal die probeert de competitie aan te gaan. Geen sprake van iets winnen.

En als daar geen sprake van is valt er ook niets te verliezen.

Een status quo. Of een status aparte. Iets in die geest.

Hoe anders mijn middag. Ik kwam weer schoonheid tegen van een

schitterend soort vergankelijkheid. In een voormalig winkelpand. Van Schuurman in Alkmaar. Door het leven gaand als 072.

En die tanende pracht probeerde ik te vangen.

Met dat wonderapparaat. Alsof mijn eigen vergankelijkheid juist door de lege schoonheid van dit gebouw mij op paden wees die het vereeuwigen van indrukken dienen te bepalen. Dat legde ik vast.

Een witte muur met kleurrijke beelden. Een foto van Lely, op het oog verdwaald tussen de sporters. Voor een belangrijk deel fietsers. Wielrenners met een Godvergeven uithoudingsvermogen.

Mensen, bijzonder geconcentreerd. Een mond van een paard, verdwaald in zwart/wit. De compositie is daar.

Later sprak ik daarover. Over hoe het was, en is en zal gaan worden. Hoe omstandigheden voor een deel naar eigen idee zijn in te vullen. Of hoe omstandigheden zaken kunnen achterhalen. Be”nvloeden. Of als een katalysator aan het werk kunnen gaan.

De turbo wordt aangesproken en de mechanica laat de zuigers in een eindeloos gejakker bewegen. Op en neer. Op en neer.

Op en neer. Maar dan, bijkans, met de snelheid van het licht. In een magistrale dans van omwentelingen. Waarbij hitte vrijkomt. Waarbij warmte wordt geleid. En waarin de explosie zich een weg zoekt. De aandrijfas strak staat. De wielen spinnen.

En de turbulentie bladeren in een orkaan weet weg te zetten.

Een tyfoon, verscholen in een wielkast. Bij wijze van spreken dan. Want de wereld is wit. De banden zijn zwart. En de bladeren houden zich schuil. Op een enkel randje na: bruin.

Mijn fantasie aan de loop gaat. Ik mij verbaas. En JU daar nu deelgenoot van ga maken.

Omdat ik kwam. Omdat ik zag. En omdat er niets te winnen viel.

Mijn status quo. Quo vadis”! Naar Blauw” Blauw!

Daar op de rand van eindeloos

waar hemelblauw

nevelzacht aanland

zoek ik mijn nieuwe horizon.

Met blote voeten op

de zilte huid van amper land

tast ik naar vaste grond.

Ik laat er zuigend zware

stappen na aan wassend water.

Van de hand en de geest van Adrie Oudejans.

Gedichtendag 2010: het Alkmaars Gedichtengilde bekent kleur

Het Alkmaars dichtersgilde presenteert zich aan de stad door middel van zeven ansichtkaarten mat als thema Blauw. Het dichtersgilde is een initiatief van de stadsdichter van Alkmaar: Margreet Schouwenaar.

Meer weten” Kijk op: www.stadsdichteralkmaar.nl

Kijk vandaag wat vaker omhoog! Juist vandaag!

Want net als van Speijk kan ik zijn woorden enigszins aangepast gaan aanhalen: ‘” dan liever de lucht UIT!’

WANT ALS HET RICHARD LUKT GAAT VANDAAG DE OVERGANG PLAATSVINDEN. NUCLEUS WORDT (MOGELIJK!) INGERUILD.

EN ALS DAT DAN WEER GELUKT IS:

Zoals er ooit een stroompje stroomde, voordat de steen werd verlegd stroomt dat stroompje verder. Een ingreep was het niet. Een wijziging. Na wat andere emoties restte slechts dit simpele besluit.

Uit. Voor even. En dan” IN voor overige dingen!