Dageraad & Nachtgasten

Eigengereid. Zo wil ik mezelf absoluut niet omschrijven. Hoewel dat eigen mij dan weer bijzonder aanspreekt. Waar de gereidheid op gebaseerd zou kunnen zijn, blijft een raadsel. Zo zet ik mogelijk menigeen opeen ander been, ben mij daar echter niet altijd van bewust. Geregeld doet het denken aan die ‘jonge honden’ die onder de noemer Nachtgasten de meest onmogelijke mogelijkheden ten tonele voeren. Reeds de derde keer dat ik een volgend optreden van hen hoop mee te maken. De reden dat zij juist voor deze vorm van theater hebben gekozen, was die onmogelijke opdracht. In een weekend werd van hen verondersteld dat zij Oedipus op maandag voor een select publiek ten tonele zouden voeren. En dat selecte publiek bestond uit verschillende recensenten van verschillende Nederlandse dagbladen. Ga er maar aanstaan! En zij stonden eraan, er was dit keer geen enkele mogelijkheid om onder deze opdracht uit te komen. Improvisatietoneel. Waarbij de grote lijn als gegeven vaststond, de uitvoering geheel en al op de diverse borden terechtkwam. Smeekbedes richting docent dan wel regisseur vonden geen gehoor. Het bijltje erbij neergooien, was hun eer te na. Dus gingen zij los: total loss. En zetten een voorstelling neer die klonk als een klok. Het publiek was verbijsterd en de recensies waren navenant. Dus gingen zij door onder de noemer Nachtgasten. Yorinck Zwart, Koen Wouterse en Niels Croiset. En hun gaten die voor het blok worden gezet. En… dat vooral de verborgen agenda die deel van het spel kan gaan uitmaken. Waarbij de ontknoping voor de nodige hilariteit borg kan gaan staan.

Een avondje theater. Waar ik voor de zoveelste keer in mijn eentje mijn opwachting zal gaan maken. Toneel kent nu eenmaal een bepaalde beleving. In een tijd dat de wereld zoveel andere dingen beleeft. Echter van een geheel ander kaliber. En om mij even aan dat kaliber te onttrekken: toneel doet veel! Om de dramatiek enigszins van een beeld te voorzien een foto uit mijn archief. Het beeld van Pioen, in een stuk van Heijermans getiteld ‘Dageraad’. Ik was de slechterik en speeldeook dit keer mijn rol met verve. Het gevolg was echter dat de blinde Mariska weer ziende werd…