Deur spoort VI

Een egel kruist mijn pad en ik weet niet wie meer verbaasd was. Want hij bewoog zich in het duister licht voort, een grijze schim met een vliegensvaart. Schimmig tot de overkant waar hij op mij wachtte. Het kopje ietwat omhoog een enkel oog dat glom en ik liet na dit dier te aaien. Herinnering aan toen kwam zo naar boven: een egel en een schoteltje melk, een kartonnen doos en de bal die uiteindelijk zijn spitse kopje tevoorschijn toverde. En de levende have die hij in zijn stekels verborgen hield. Waren het vlooien of ander gedierte wat zich veilig wist” Ik kon het toen niet vragen en heb dit ook vandaag weer nagelaten. Uiteindelijk liep ik door. Ik wou dit diertje niet verblinden. Liet na een foto te gaan maken in de wetenschap dat mijn licht dit schuwe diertje mogelijk nog schuwer zou gaan maken. Laat het begin van de volle maan dit maar doen. En dacht niet langer na.

Een jaar later hebben meerdere egels mijn pad gekruist. Levende egels. Dode egels. Zelfs berichten in de krant brachten mij op het spoor van de egel. En ik vlieg. En vloog. Fly like an egel. Maar dat klopt dan weer niet. Dat is in strijd met de waarheid. De waarheid. Maar wat kan nu de waarheid zijn als dit zich feitelijk voordoet. Als die waarheid mij weet te beroeren. En mij ook kan beroeren. Herinnering uit een blond verleden actualiseert. Als voorbeeld.

Ik de krant lees. Ik in de krant lees dat topsalaris in onderwijs stijgt. Een topsalaris in het onderwijs”! Neen, schoolbestuurders kennen zich, via de raden van toezicht, een topsalaris toe. Besturen. Dat wil zeggen de grote lijnen uit zetten, de verantwoordelijkheid voor beleid nemen en bij dreiging van tegenwind, je gaan beroepen op de secundaire voorwaarden. Of dreigen met een meer dan exorbitante afkoopsom. Geregelde regelingen. Ruim 350.000 euro in 2009 is bepaald geen kattenpis. En wie daarover begint te zeiken, mag nog wel even naar de Balkenendenorm kijken.
Of dat ‘oorlogsjaren’ is gepresenteerd. ‘Met de oorlog ben je nooit klaar.’ Woorden van Marjan Swegman, directeur van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie.’ Met dit boek wordt het onvoorstelbare voorstelbaar gemaakt. Onvoorstelbare gebeurtenissen, die binnenkort niemand meer persoonlijk kan navertellen. Daarom is dit boek vol met persoonlijke ervaringen extra van waarde.’

Zo ook met herinneringen. Die teruggaan in de tijd. En kinderen met wie ik ooit speelde. In mijn oude buurt. Waar voornamen een belangrijke rol speelden. En waar achternamen uit den boze leken. Waar zijn zij gebleven” Met wie kan ik daar nu nog over bomen. Bekenden uit die tijd zijn of ver weg of stomweg overleden. En zij die dit mogelijk met mij had kunnen delen, zie noch spreek ik nog. Zo gaan de dingen en ook dat zijn zaken die de waarheid niet schuwen. Want de kern van waarheid zal altijd weer een prikkel zijn van iets. Een speldenprik. In een nanoseconde waarin een atoom tot ontwikkeling komt. Waarin het knipperen van een ooglid een eeuwigheid schijnt te duren. Want ook die vergelijking kan een waarheid bevatten. Net als dat verhaal van die koe die de waarheid is gaan vertolken.
Als ik dan naar zo’n herkauwer kijk vraag ik me ook regelmatig af of die meerdere magen van een koe juist de waarheid weten fijn te malen. Mogelijk vermalen, gezien ook het resultaat wat zich als vlaaien manifesteert. Of de loterijen die zich voordoen, indien er sprake is van een dorp dat iets te vieren heeft. Een weiland gaat verdelen, daar de loten aan koppelt en diezelfde koe die van geen weet heeft en daar die vlaai deponeert waar het haar behaagt. En de vreugdekreten die dit dan weer oplevert. De hoofdprijs die wordt opgehaald: een half varken, een dwerggeit, een nauwelijks gebruikte tuinset”
Maar ik begon nu, na een jaar, weer met die egel. Een egel als metgezel. Lijkt mij best wel spannend. Er is geen sprake van het delen van intimiteit. Tenslotte staan de stekels wat in de weg. Afstand met behoud van distantie in plaats van nabijheid met datzelfde behoud. Het veilig vrijen wat al eerder naar voren is gekomen. In één van die andere teksten. Een wijle geleden. Ook omdat het toen spontaan in mij opkwam en er toen een aanleiding was.

Hoe noem ik mijn egel” Steektie” Priktie” Of misschien wel Coaguchek. Maar ook dat is een gedeponeerde naam en zo pleeg ik plagiaat. Ook daar wens ik mij niet schuldig aan te maken. Voor ik het goed en wel besef kan de vraag gesteld worden: ‘is dat Uw waarheid””!’ ‘Ja en neen, Edel acht gebaarde.’ Het ja spreekt voor zich, het neen laat zich niet nader verklaren. Zoiets zou dan mijn antwoord zijn en ik vermoed dat ik dit er wat stamelend uit zou gaan brengen. Kijk dan liever weer naar boven: daar staat het nu eenmaal beschreven! In de kransen der sterren zoek ik mijn heil…
METGEZELlig
Op weg te gaan naar
deze dan wel gene
zijde, de kleurrijke
visioenen
zullen allen die
de weg gaan
blijvend vergezellen
Oneindig licht de weg
verlaten.

Want dat van die weg is meestal een kwestie van voor je uit kijken!