duim en lot…

‘khewwenum! Vraag niet hoe, maar helemaal in mijn bezit! In een ambiance, die er dit keer niet om liegt. Nu zijn het veelal leugens waar ik mij vandaag onledig mee heb gehouden, gelijktijdig mocht ik getuige zijn van wonderen die de wereld doen schrikken. Was het geen pest, dan waren het vreemde vogels die zich onderscheiden van het geteisem dat de straten frequenteerde. Was het geen rampspoed waarop de boeren, burgers en buitenlui werden onthaald, dan waren het wel wonder artsen die met purgeren dan wel clysmateren het onheil wat de mensheid trof, wisten te couperen. Het had er verder veel van dat artsenwonderen in het verleden wonderen over de wereld konden laten gaan. Dat het ‘rad van fortuyn’ dit keer zo soepel draaide, ook op het conto van…

Ik noem een naam: Jan Roobeek. Voor deze keer omgedoopt in Joannes van Roobeeck. De man die niet geheel van intellect verschoond is gebleven. Gezien de wijze waarop de Roode Toren en dit keer het vernuft van ‘De Kraen’ levenslichten mochten aanschouwen. De jongste dopeling die door Wubbo Ockels, gevat in een tekst van Ruud Schmitz, de volgende woorden liet optekenen:
“En hierbij doop ik ehh, hoe heet hij of zij” O, gewoon, de kraan.”

Maar zo gewoon zijn die woorden niet, gezien het volgende: Hierbij doop ik u ehhh, de Kraen.
Juist dan raak ik in verwarring. Niet alleen door die replica uit de 16e eeuw, maar ook het vernuft dat ter discussie komt te staan. Vernuftig waren woorden in de tijd van Drebbel. Uitvinden en uitvinders in de huidige tijd. Wetenschap dewelke daar een rol in speelt. En alles wat dies meer zij.

Maar vandaag draait het daar niet om. Neen, ik kan nu nog wel wat langer om de hete brij heendraaien, maar ook daar schiet ik dit keer geen moer mee op. Ik kan zelfs nog eerder de bout gaan hachelen, ware het niet dat de soep lang niet zo heet wordt gegeten, alsdat deze wordt opgediend. Dat het niet eenieder gegeven is, over een looien pijp te beschikken. Laat staan dat er nog een restje lood voorradig is… want… tromgeroffel…

ikhebum! Beroemd omtrent zijn wetenswaardigheden, berucht als zestig seconden scribent. De man die door het vuur gaat indien het Pink Floyd betreft en hieromtrent ook uitgesproken ideeen over heeft. De man die dit keer de Kaeskoppenkrant geheel en l voor zijn rekening heeft genomen, en die ik, met een onvoorspelbare regelmaat ook mag citeren. De man die ooit de tiplijn van de broodnodige diepgang wist te voorzien, voor zijn blik zich richtte op de mogelijkheid van een burgerinitiatief. De ‘kaes ende market’ zich mocht opmaken voor de aanvoer van kaes per vlet. De tribune die steeds meer aan vastigheid aan mensen biedt. De man ook bij wie het duimen draaien uit den boze is, gezien de tijd die hem ter beschikking wordt gesteld. De ‘deadlines’ waar zelfs ‘Der Rudi’ zich ooit aan te houden had. Die man en zijn duim mocht ik dit keer vast gaan leggen. De man ook waarbij ik niet schroom, hem mijn complimenten over te brengen. Geregeld geniet ik dan ook van zijn vileine pen. Dit keer ook nog eens in een perfecte ambiance. Een glas halfvol, een pak shag met de naam Brandaris. Iets wat neigt naar een laptop, waarop zijn rechterhand dit keer rust. En die opgestoken duim. De duim die hem iedere keer opnieuw naar andere einders laat bewegen. In die zin dat het einde zich veelal voordoet in de glimlach die hij op mijn gezicht weet aan te brengen. De man die niet te beroerd is zijn eigen beperkingen aan de kaak te stellen. Of zijn onmogelijkheden om te buigen naar de mogelijkheden binnen zijn bestaan. En, indirect, naar mijn bestaan. Want gelijk C. Chaplin ooit beweerde dat een dag niet gelachen, een dag niet geleefd is, durf ik te beweren dat de ‘stukkies van Ruud’ van een vergelijkbaar kaliber zijn.

HET IS DAN OOK MET EEN GROOT GENOEGEN DAT IK HIER EN NU:

tatataraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

MAG AANKONDIGEN:

 

DE DUIM VAN RUUD!