een hemels straatleven

Spannend niet”! Of was het echt ontspannen”! Ik bedoel gisteren” Misschien wordt het vandaag ook weer spannend. Of juist ontspannend. Of gewoon gewoon. Ik bedoel maar…
Niet dat ik beweer de werkelijkheid in pacht te hebben, maar soms weet ik de waarheid wel naar mijn hand te zetten. Realiteit versus Fantastica. Alsof de wereld naast het profane beeld veel duisternis zou kunnen omvatten. Of behelzen. Want niet alles is altijd zo hemels als het volgende stuk juist veronderstelt. Een stuk van een redelijk bekende. Niet direct een vriend, hoewel we elkaar wel tutoyeren. Elkander ook bij naam weten te noemen. Ruud. En dat wij soms ook het een en ander gemeenschappelijk delen, is niet alleen leuk meegenomen, maar geeft ook voldoende aanleiding om de onvoorspelbare discussie te kunnen continueren. (Parkhof, IJKkantoor, Pink Floyd en alles wat dies meer zij… trivialiteiten in het algemeen!)
Hemels
Hemeltjelief zeg, wat is er met mij aan de hand” Deze ‘ouwe’ progrocker deed laatst een cd in zijn speler en wist niet wat hem overkwam. Hemels. Pink Floyd” Genesis” Marillion (de oude, met Fish)” Nee. Verdi! Wie” Gewoon Verdi. Iets met Giuseppe, of zo.
Schijnt een beetje de Italiaanse Wikders uit zijn tijd te zijn. Maar toch.
Ooit gekocht bij de Alkmaarse klassieke muziekzaak Klassikaz aan het Canadaplein. In mijn eeuwige begeerte naar nieuwe muziek ben ik daar eens stiekem naar binnen geglipt. Alsof het een sekswinkel betrof. “Meneer, probeert u deze eens.” Trillend nam ik het doosje in ontvangst en sloop heimelijk de winkel uit met mijn nieuw verworven ‘erotisch’ speeltje. ‘Verdi Choruses’, stond op de verpakking. Maar ik durfde niet. Een jaar lang heeft de cd in een hoek gelegen. Tot deze week. Word ik oud” Gelukkig maar, zou je zeggen. Dus dit smaakt naar meer. Maar waar is Klassikaz als je die echt nodig hebt” Precies, verdwenen. Misschien zijn ze wel een erotiekzaak begonnen.

Stelt ruud schmitz in zijn 60 seconden. Heeft’ie net veters gescoord en een aangepast automobieltje, komt hij met een oproep omtrent hemelse, melancholische, kippenvel bezorgende muzikale tips. Verrijk me. En dan volgt een email bericht. En daar heb ik toch maar weer op geregeerd. Want zo’n oproep is precies een uitdaging waar ik gevoelig voor ben. En kwam ik op Tower (ooit een symfonicarockgroep uit Leiden) en Leon Russel. Vermaard zanger/pianist/gitarist in de beroemde film van Joe Cockers ‘Mad dogs and Englishmen’ op een tour door Amerika by plane beelden en geluid met de dynamiek van toen. Mono en stereo draaibaar. De koffergrammofoon en het wankele plastic armpje, waar de naald in vertoefde. Het achterwaarts bewegen van diezelfde arm die de draaitafel in beweging bracht. Met drie snelheden. (Tenminste de luxe uitvoering: 78 toeren, 45 en 33 1/3. of beter gezegd 33 toeren. Het luttele bedrag van 95 gulden voor de grijs/zwart/witte uitvoering van Philips. Ook toen al goed!

En deed aan aantal foto’s als bijlage bij mijn reactie. Platen die omgezet waren naar de mogelijkheden van een cd. Met de krassen en de tikken die zo prachtig deel uitmaken van het zwarte vinyl wat niet altijd tegen de naald bestand was. Vooral wanneer er weer bergen stof aan de naald kleefden. Vandaar de plaatjes.

Maar er was meer. Een reactie van Bas L.

En omdat mijn geest voor een deel nog elders vertoeft, durf ik het aan om uit andermans werk te blijven declameren. Tenslotte was het gisteren gedichtendagennacht en zijn er weer vele poëzie kaarten aan loslopende Alkmaarders rondgedeeld. Dit echter terzijde…
Hi Wik,
daar ben ik zeker voor in, super leuk om jullie werk te zien..
Een mooi onderwerp, deze etende mensen, de 1 neemt er even een rustmomentje voor de anderen doen alles onderweg. Steekt die vrouw haar tong naar je uit, of zat er een kruimel in de hoek” Of heb je geen contact meer gemaakt” Het is een niet heel charmant moment maar het laat je wel nadenken over dat soort ongezellige tafels (consumerende mensen voor de zaak trekt veel nieuwe klanten). Hij voldoet wel volledig aan het terloopse crterium, het ziet er uit als een toevallig moment, goed zo!

Het beeld met de meisjes vind ik het meest interessant, mooi snel geschoten vanuit de heup in beweging, een moment dat het oog normaliter zou ontsnappen..
en het heeft ook een cinematografische waarde, het verwijst naar een gebeurtenis buiten beeld, er is duidelijk iets gaande..
het beeld nodigt ook uit tot analyseren van de personen, dit soort meisjes en hun gedragingen. Het aanwezig zijn op drukke plekken en vooral veel gezien worden.
Kan me herinneren dat ik het vroeger ook super stoer vond om naar de snackbar te gaan, en daar ook echt een momentje van te maken
Jullie nog wat gedaan” Ff snacken, toch… zouden ze zeggen
De kleuren werken ook goed mee aan de hilariteit van het beeld, de vlaggen ook… Een zonnige dag had voor wat meer licht/donker dramatiek kunnen zorgen
Maar goed gereageerd op wat er op straat gebeurde. Foto voldoet aan alle eisen van een goed straatfoto
Kind Regards,
Bas.

Dus sta ik er toch weer een beetje ‘mooi gekleurd op’ en heb ik hooguit wat last van mijn achterste. Door de uitgedeelde veren, weet je wel”!
en dan een PS:
want stel je nu eens voor dat ik jullie voorstel om als ‘doorgeefluik’ voor Ruud Schmitz te gaan fungeren… Wat kan ik dan, namens jullie, aan hem doorgeven”!
Suggesties zijn mogelijk via het reactie gebeuren wat zelfs wikswegen zo kenmerkend maakt. Schroom niet! En laat wat van je zien! Door te bellen desnoods te laten horen!

Ik kijk er naar uit! En hoewel ik niet echt een adept van het ‘lulijzer’ ben, zal ik ‘m niet voor niets laten rinkelen!

En de foto van Marcel v.d.K. spreekt BOEKDELEN!

Een meer dan hartelijk dank is dit keer zeker op mijn plaats!