frankm

Gelukt! Geluk! Gelukt geluk! Of dat tot tevredenheid leidt”! Twijfel. Weifel. Ik twijfel aan mijn weifel, zoals ik ook regelmatig weifel als ik weer op een kruispunt ben beland. Dat kan, vanzelfsprekend, niet te lang duren. Simpelweg omdat alles doorgaat. Alles” Ja, waarschijnlijk in zekere zin. Neem nu Tweede Kerstdag. Geen geluid, maar wel oplichtende beelden. Door de pijpen van een broek heen, in de hand, in de gang en tijdens een wandeling. Je laat een hond uit maar allereerst wordt er gecheckt of de bereikbaarheid wel voldoende is. Want stel je nu eens voor dat een bericht in de kosmos verdwijnt. Of dat een roddel aan actualiteit inboet. Of dat de twitter van die gekuifde krullenbol nu eens stiekum uit de ether wordt geplukt” Of zou dit misschien stiekem moeten wezen” Peanuts. Zoals de Majesteit zich mag verheugen op het feit dat elk woord uit haar mond, tot nu de komma door G. wordt gevolgd. Bang dat hij is een woord uit haar mond te verliezen. Mogelijk over te slaan. Waardoor de flater van het jaar aan zijn aandacht ontsnapt. Dat zou nog steeds zomaar kunnen. ‘Doe even normaal, man’, is een vergelijkbare standaard aan het worden als dat John en Anita voor een zekere camping garant staan. Neen, dan Tiny en Lau.

Opeens blijkt dat half Nederland op mij vooruitloopt. Hetgeen dan weer doet denken aan die uitspraak omtrent de brutalen en de winst die zij weten te behalen. Gelukkig blijft daardoor de andere helft voor anderen ter beschikking. Krant gelezen. Veel gepraat gezien. Te laat die prent van Frank ontdekt. Want ik stel me voor dat dit een mogelijkheid gaat worden om de intimiteit van een voorspelbaar samenzijn in de toekomst door de genoeglijkheid die teloor gaat, alsnog van wat beelden te gaan voorzien. Een webcam erbij, wat geurvretertjes onder de tafel en mogelijk airwick uit de hals van de fles, opdat het eten wat niet te vreten blijkt te zijn, aan het eind van de tafel direct in de Kliko. Lijkt mij te gek. Als ik dat zo bedenk kijk ik daar absoluut niet naar uit. Maar het gat ook niet om mij. Waar het wel om gaat”

Ik zit maar wat te pielen. Weet dat de opdracht van Bas een te snelle actie mijnerzijds is geweest. Weet wel dat het mij gelukt is, alleen tevredenheid zal een heel ander punt zijn. Hoe spot je niet alleen, maar leg je ook de emotie vast die net nog aanwezig was. Hoe krijg je dat moment via de lens gevangen” Op welke wijze speelt het uitgangspunt daar nog een rol in” Of, hoe krijg ik het voor elkaar om iemand diep in zijn of haar buidel te laten tasten” Niet alleen te tasten maar ook de bereidheid toont met een hele bundel te gaan zwaaien” Gelijk momenteel voor bepaalde foto’s onvoorstelbare bedragen zonder toonbank van eigenaar wisselen. Waarbij de genialiteit zich laat meten met hen die al eerder een vergelijkbare proeve hebben doorstaan. Niet op het moment dat daar leven vanaf hing, veelal niet eerder dan dat de dood zijn tol had geëist. De genialiteit van de waanzin. De waanzin van de genialiteit. Dali. Van Gogh. Jopie Huisman. Melle. Willink desnoods. Of een Pyke Koch. Schilders. Tekenaars. Personen met een tintelende hand. Een vaste mogelijk.
Of namen zij ook de kwast geheel in hun gebalde hand. Hoe deden zij dat”

Schrijvers. Beeldhouwers. Acteurs en actrices. Bedekkers als een Christo. Bedenkers als Aristoteles. Socrates. Naakten van Goya. De ogen die Leonardo wist te vangen. Groot in het kleine en daardoor geniaal in die ogen. Gevangen. Niet voor een moment maar wel voor eeuwig.
Neen, doe het vandaag met die krant. En de tekening van Frank. Wat die heeft gevangen gaat, naar mijn idee, een gouden toekomst tegemoet. In hoeveel Kerstgangen heeft dit beeld al huisgehouden”