(g)een Kunst aan (koop)

Als je stelt dat dit de eerste dag van de rest van je leven is, is het schrijnend wanneer je je beseft dat het aftellen een aanvang heeft genomen. En tegelijkertijd doe je dit in het besef dat je jezelf (en alle mensen die van je houden) een niet te overziene lijdensweg bespaart. Je door alle emoties bent gegaan, je overwegingen, afwegingen, keuzes en dilemma’s, je hoogtepunten en dieptepunten nog eens de revue hebt laten passeren en de wetenschap dat je je laatste station hebt gepasseerd en achter je kunt laten in het volle besef dat Station Terminus je tegemoet snelt.

Althans dat stel ik me voor in de wetenschap dat die ‘aangekondigde dood’ zich binnen 24 uur gaat voordoen. Geen wonder dat ik vandaag te vinden was op de Begraafplaats van Bergen, op zoek naar de grafsteen van Lucebert en tot mijn verrassing niet veel later stond voor een ruwe steen waar de naam Adriaan Roland Holst met enige moeite te lezen viel. Ik paddenstoelen op mijn pad trof en de tekst ‘Het zijn slechts sporen, die je achterlaat’ door mijn hersenpan knalde. Ik, met de angst deze tekst ergens onderweg kwijt te raken, op een papiertje schreef en nog niet veel later een omvergetrapte paddenstoel trof. Met sporen. En het zijn dan ook juist die sporen die mij op weg hielpen. Op weg hebben geholpen om mijn blik weer op die andere dingen te richten. Mijn leven gaat door zolang mijn systemen nog werken, mijn hart, met ondersteuning mij nog steeds in staat stelt de dingen te doen die ik wil doen en mijn geest te verblijden met de ontmoetingen die mij ten deel vallen, tot…

De tweede dag van de Kunst10Daagse, en de uitingen die ik mocht aanschouwen kwamen overeen met de weersgesteldheid. Zon, schaduw, grauwe wolkenmassa’s en niet veel later lieten diezelfde wolken hun tranen plengen. Hetgeen overeenkwam met de stemmingen die zich in mij voordeden, alsof ik bewust een onderdeel van het totale geheel, het Alles was geworden. In het besef van de nietigheid van een bestaan. Mijn bestaan en mogelijk ook dat van anderen.