Idylle.

Ogenschijnlijk idyllisch op het terras van de Bonte Bengel met mijn jongste dochter. Met onze jongste dochter, die dit jaar 30 wordt. Maar de idylle wordt enigszins verstoord door het feit dat zij gaat scheiden van haar vrouw Sabine. Nog geen drie jaar getrouwd en de chemie die er ooit was, verdwenen. Het feit dat zij verliefd werd op een vrouw en mij enigszins in bescherming wilde nemen, staat haaks op het gevoel dat mij momenteel overkomt. De wetenschap ook dat ik als haar vader een andere rol speel dan haar moeder, maakt het nog wat moeilijker. Dat een moeder/dochter band anders is dan die van een vader/dochter zal hier ongetwijfeld debet aan zijn. Wat dat betreft kan ik nu eenmaal niet bogen op het feit dat een moeder nu eenmaal een kind onder haar hart draagt. En dat de rol van een vader in eerste instantie een substantiele rol in het geheel draagt. En toch was het nu een goed gesprek. Waarin over en weer over de impact van haar leven en het leven dat ik leid een uitwisseling van kijken naar voren bracht. Het speelt echter al een tijdje en waar fragmenten van ontmoetingen de glans lijken te bestendigen, bestaat de kans dat er in de overige tijd de mogelijkheid is om naar dat onzichtbare andere deel van het leven te gaan kijken. Dat houd je immers zoveel mogelijk voor je. En dat huisjes en kruisjes onverbetelijk met elkaar verbonden zijn, ook dat blijft een waarheid zo groot als een huis. Ieder mens kent nu eenmaal een glanskant en een schaduwkant. En wanneer de schaduwkant de glanskant steeds meer in de weg gaat staan, kan een gevoel van benauwdheid de ander in zijn of haar zijn steeds meer gaan beperken. Maar dat doet zich in de regel niet eerder voor dan door de momenten waarop dat ervaren wordt. Door de een dan wel door de ander. En waar geluk in eerste instantie de ogen liet stralen, is het nu een omfloerste blik die bepalend gaat worden. En dan sta je als ouder, als vader hooguit aan de kant, dan is goede raad niet veel meer dan de wens te uiten je hart in deze te gaan volgen. Dan zijn dilemma’s op het bord van de betrokkene te vinden en kun je niet veel meer doen dan de hoop uitspreken op een goede afloop. Een afloop die mogelijk met de nodige pijn gepaard gaat. Dan dien je wederom een eigen koers in je leven te gaan bepalen, en wanneer dit dan lukt… komt mogelijk de eerder naar voren gebrachte idylle op termijn om de hoek kijken.