Kleur

Bij vele mensen is de kleur uit het leven verdwenen en zijn gordijnen tot rafels der herinnering verworden. Kleurloos dobberen zij op een oceaan van onverschilligheid. Hun eenzaamheid valt niet te doorbreken; hooguit te bestendigen…

Woorden die niet direct passen bij deze zonovergoten zondag. Toch valt de kou en de kilte in de lucht niet te ontkennen. De nakende herfst, bladerloze bomen en mensen die schuilen voor de vlagen waarmee de regen zich striemend over willekeurige voorbijgangers ontfermt, doen het ernstigste vermoeden. Terwijl wij ons ternauwernood over de drempel van zomer naar herfst hebben begeven. Een mate van weemoed was vandaag mijn deelgenoot. En om die mate van weemoed te illustreren dienen de bijgaande plaatjes. Waarbij ik de wens uit spreek dat juist deze beelden in tegenspraak zijn met de woorden waar dit geheel vandaag mee gepaard gaat. Over ontkenning gesproken…

Er zijn nu eenmaal van die momenten die geheel in tegenspraak dienen te zijn. Al was het alleen maar om juist de ander uit te nodigen daar tegen in verweer te komen. Waarbij ik dan geheel belangeloos de rol van de vijand op mij neem. Vanuit een bijkans masochistisch uitgangspunt. Waarbij vormen van zelfkastijding mij niet geheel onbekend voorkomen. De knoet die ik over mijzelve uitroep. De slagen die anderen in hun leven hebben doorstaan. De zegeningen…

Kleur bekennen. Kleur ontkennen. Een kleurloos bestaan herkennen. Een kleurloos bestaan ontkennen. Kleurloos zijn. Niet eens meer transparant. En het eindeloze wachten. Wachten op de verlossing die zich, uiteindelijk, voordoet. Ik moet er niet aan denken! En toch doe ik dit! Al was het alleen maar omdat ik ooit mijn steun heb betuigd. Aan het initiatief van ‘Voltooid leven.’ Waar ik, tot de dag van vandaag, nog geen moment spijt van heb gehad. Al was het alleen maar om daar juist op een dag als vandaag weer even stil bij te kunnen blijven staan.

Dat in beelden te gaan gieten. Als een vorm van beeldspraak, bij wijze van spreken…