Lanterfanten

Stel dat mijn carriere in de onderwijskundige gezondheidszorg tot een drama was geworden, welke talenten had ik dan nog kunnen gaan ontwikkelen” Voetballer” Nee, te weinig mee van doen. Sporter in het algemeen” Neen, na mijn dienstplicht voor Volk en Vaderland voor mijn hele leven meer dan voldoende gedaan. Want dienen bij de zandhazen, zou mij hooguit het talent hebben gegeven om in het open veld een konijn te verschalken en deze half rauw boven een primitief kampvuurtje te verorberen. Kok dan” Ook niet voor mij weggelegd, zeker in de tijd dat ik werd beschouwd als de restantenbak wanneer wij met de familie Chinees gingen eten. Ambachtsman” Met twee linkerhanden en te weinig technisch inzicht, ook niet voor mij weggelegd. Tentenbouwer” Misschien. En dan komt toch weer de periode bij dat tentenbedrijf om de hoek kijken. Het reizen, het avonturieren in zekere zin. Het vertoeven in een slaapbus, het eten in de kantinebus en het drinken van speciale bieren: bijvoorbeeld van De Drie Hoefijzers, ooit gevestigd in Breda. Reeds lang teloor gegaan. Opgeslokt door een nog grotere brouwer, door een nog groter conglomeraat, door een nog grotere drinkvraat. Om over veelvraten maar te zwijgen. Neen, neem dan de opdracht van Jan Meurs: een foto van en multi-culti volkstuinencomplex. Hetgeen bij mij dnn weer de associatie oproept met het Betty Asfalt Complex. Wat dan weer een verwijzing kn zijn naar mijn verleden: de momenten dt ik ook voorde beeldbuis vertoefde, waar ik de laatste jaren een soort van allergie voor heb ontwikkeld. Waar geen behandeling tegen bestaat en ik me hooguit schuldig maak aan een evenement als een abdicatie dan wel een regelrechte ramp die zich onder de ogen van vele miljoenen voltrekt. Want sensatie is toch wel iets waar ‘men’ mij wakker voor zou kunnen maken…

Vandaag op mijn manier wat lopen lanterfanten, de storm getrotseerd en de suggesties van Henk van Dijkhuizen in mijn oren geknoopt. Toch prettig om met een persoon te kunnen praten over zijn vak: fotograaf. En daar mijn amateuroog ter discussie te kunnen stellen. Het feit dat hij mij attendeerde op het feit dat veel mensen, vaak per ongeluk, het genoegen hebben om voor een paal te staan, een bord desnoods die, als het ware, uit het hoofd dan wel een hand lijkt te ontspruiten. Hetgeen dan weer afbreuk kan doen aan het beeld dat de fotograaf voor ogen had, met soms dramatisch lachwekkende beelden tot gevolg. De onbedoelde effecten in bepaalde zin. En die bepaalde effecten die dan weer de vraag oproepen om deze al dan niet uit het beeld te doen verdwijnen, waarbij het woord ‘photoshop’ regelmatig valt…

Neen, mijn foto’s zijn puur! Op een enkel plaatje na. Gelijk de prent die momenteel in de woonkamer hangt. Daar heeft ‘picasa’ een zekere rol in gespeeld, waarbij met name Ton Voermans een dirigerende vinger in de pap heeft gehad. Nee, ik durf te stellen dat dit bepaaldelijk niet ‘mijn ding’ is. Maar wat mijn ding nu wel is: geen idee. Ik deed wat in de zorg, ik deed wat in het onderwijs en kon deze zaken in elkaar op laten gaan. Wat ik momenteel doe is niet veel meer dan wat schrijven wat knippen en zo af en toe complimenten in ontvangst nemen. En dat doet mij goed! Waarbij mijn bescheidenheid enigszins vals lijkt te zijn. Ook onbescheidenheid maakt nu eenmaal deel uit van de mens die ik ben. En dat heeft dan weer veel weg van ‘kicken’. En dat ‘kicken’…

neen, laat maar. Ik doe nu eenmaal graag wat ik doe. En dat ik dit geregeld mag delen…