MSA

Kortstondig. Iets dat niet te lang heeft geduurd. En gelijk de wetenschap, dat zaken eindig zijn. Of eindig kunnen zijn. Een bijzonder woord dat regelmatig in treffende advertenties opdoemt. Hetgeen dan weer iets probeert aan te geven omtrent omstandigheden die een bepaalde rol in het leven van een mens hebben gespeeld. De eindigheid van de mens. Maar daar hoef ik niet langer over uit te wijden. De zin van het bestaan en daar dan weer die specifieke woorden. Doeltreffend aan de ene kant, en bewustmakend aan de andere. Tenminste, zo lees ik die woorden. Misschien ben ik daar ook al niet uniek in. En dan die dooddoener: niets menselijks is mij vreemd. Dat de deur openstond, zal niemand verbazen. Dat ik die een millimeter wijder open heb gezet, zal hooguit een gedachte zijn geweest. Amen!

Een kort bezoek aan de Model Spoorclub Alkmaar (MSA) bracht mij op dit spoor. Een derde zolder die ik mocht bezoeken, na de Krelagestraat, de Bergerweg en nu dan de Koornlaan. Een ambiance die er niet om liegt. In die zin dat de ruimte zich leent om daar een baan aan te leggen, die voor de huidige begrippen, zijn weerga niet kent. Waar het Station van Alkmaar uit de jaren vijftig nog steeds herinneringen weet te actualiseren. Waar de fabriek van Hoogstraten, die de lekkerste tomatensoep uit blik wist voor te schotelen, nog steeds een riante plek weet in te nemen. Waar de ‘Hef’ uit Rotterdam straks de verschillende delen aan elkaar zal gaan koppelen. Waar een rijlengte zal gaan ontstaan die zo’n driehonderd meter bedraagt. En waar het in de sociale ruimte goed toeven is. De koffie heet, de gesprekken warm verlopen. War de gemeenschappelijkheid een rol speelt. En waar ook over andere dan spoorse zaken wordt gesproken. Omdat de wereld in het klein nu eenmaal niet onder doet voor de wereld in het groot, met navenante wereldse zaken. Waar de ene kwaliteit iets toevoegt aan de kwaliteit van de ander. In die zin sprake is van een toegevoegde waarde.

Waar ik weer wat beelden schoot. Geen ophefwekkende beelden. Gewoon wat beelden van werkers. Kleine werkers. Medewerkers als zodanig. Tot mijn eigen vermaak dit keer. Of iemand anders daar nog lering uit zou kunnen trekken… kortstondig misschien. Vooral wanneer het oog valt op die medewerker die onderuit is gegaan. Een ongeluk wordt dit keer niet gevreesd!