mun kie
Zie mie mun kie.
Zie mie. Mun kie! Dan wordt het alweer heel wat anders. Zie mij! Monkie jij! Helemaal anders.
En als ik dan oprecht zou zeggen wat ik zag dan is het bijkans banaal: ‘Zie mij, Jaap Aap!’ Althans…
Zie mie. Mun kie! Dan wordt het alweer heel wat anders. Zie mij! Monkie jij! Helemaal anders.
En als ik dan oprecht zou zeggen wat ik zag dan is het bijkans banaal: ‘Zie mij, Jaap Aap!’ Althans…
Soms is het heerlijk om de grootst mogelijke onzin op dit scherm te zetten. Het leidt tot nergens en het leidt af.
En daardoor leidt het toch ook weer tot ergens. Want wat ik doe en wat ik deed zijn werelden die,
als het ware, haaks op elkaar zijn komen te verkeren. En zomaar is dat afgelopen.
Neen, niet afgelopen uit, maar die tussenfase. De fase tussen de laatste klappen van
een stervend applaus en het gemurmel waarbij de eerste indrukken worden gedeeld.
Het theater wordt verlaten. Schuifelende voetstappen gedempt klinken.
Weggevreten door het tapijt. De lampen die onbarmhartig de zaal schijnlicht zetten.
En eenieder zich weer klaarmaakt voor de overgang. Een drankje drinkt in de foyer.
Of de studio opzoekt. De jas haalt en vast afrekent om ijlings de parkeerkelder te verlaten.
En daardoor leidt het toch ook weer tot ergens. Want wat ik doe en wat ik deed zijn werelden die,
als het ware, haaks op elkaar zijn komen te verkeren. En zomaar is dat afgelopen.
Neen, niet afgelopen uit, maar die tussenfase. De fase tussen de laatste klappen van
een stervend applaus en het gemurmel waarbij de eerste indrukken worden gedeeld.
Het theater wordt verlaten. Schuifelende voetstappen gedempt klinken.
Weggevreten door het tapijt. De lampen die onbarmhartig de zaal schijnlicht zetten.
En eenieder zich weer klaarmaakt voor de overgang. Een drankje drinkt in de foyer.
Of de studio opzoekt. De jas haalt en vast afrekent om ijlings de parkeerkelder te verlaten.
Er snode plannen worden gesmeed. Maar niet zozeer voor de dag van morgen.
Want morgen zal het anders zijn. Want morgen staan de sterren anders.
Morgen kan het weer wat zijn. Ja morgen staat zelfs mijn pet nog anders… Ja, morgen…
Want morgen zal het anders zijn. Want morgen staan de sterren anders.
Morgen kan het weer wat zijn. Ja morgen staat zelfs mijn pet nog anders… Ja, morgen…
Ook gisteren, wat nu vandaag is geweest, ben ik onderweg gegaan. De vraag waarom ik schrijf,
de reden waarom ik dit mezelf iedere dag opnieuw opleg, kent geen andere reden dan dat ik dit leuk vind.
de reden waarom ik dit mezelf iedere dag opnieuw opleg, kent geen andere reden dan dat ik dit leuk vind.
IK VIND DIT LEUK.
Het maakt mijn kop leeg en vult gelijktijdig mijn hoofd met andere idee”n.
Het is ook iets wat typisch van mij is.
Wat bij mij past. En wat mij voldoening geeft. Het praatje en het plaatje.
En de wetenschap niet altijd direct te weten waar dit geheel toe leidt.
Of het wel ergens toe leidt. En al zou het nergens toe leiden, so what”
Het is ook iets wat typisch van mij is.
Wat bij mij past. En wat mij voldoening geeft. Het praatje en het plaatje.
En de wetenschap niet altijd direct te weten waar dit geheel toe leidt.
Of het wel ergens toe leidt. En al zou het nergens toe leiden, so what”
Als die kunstenaars die ik ook vandaag weer bij Parkhof trof.
De vluchtigheid waarmee zij hun creaties aan de tijd weten over te geven.
Een week geleden stonden er andere op de muur. En geen week later zijn deze weer verdwenen.
Een volgende laag heeft hun werken achterhaald. En zij delen. So, what”
De vluchtigheid waarmee zij hun creaties aan de tijd weten over te geven.
Een week geleden stonden er andere op de muur. En geen week later zijn deze weer verdwenen.
Een volgende laag heeft hun werken achterhaald. En zij delen. So, what”
En toch… Weten zij te inspireren. Praten over veel maar zijn toch niet dezelfden.
Wisselen uit en halen een ladder tevoorschijn. Klimmen omhoog. En kunnen dat aapje laten kijken.
Een bierblikje, twee shuttles. Van een voorbije badminton wedstrijd.
En praten over de plek waar ooit de bar stond. Waar nu wat gras de kleur bepaalt.
En waar de rook nog niet is verdwenen. Omdat roken, bier en delen inherent zijn aan elkaar.
Tenminste, als je daar verkeert.
Wisselen uit en halen een ladder tevoorschijn. Klimmen omhoog. En kunnen dat aapje laten kijken.
Een bierblikje, twee shuttles. Van een voorbije badminton wedstrijd.
En praten over de plek waar ooit de bar stond. Waar nu wat gras de kleur bepaalt.
En waar de rook nog niet is verdwenen. Omdat roken, bier en delen inherent zijn aan elkaar.
Tenminste, als je daar verkeert.
Zoals ik ook in de Hout verkeerde. Daar mensen zag en met mensen praatte.
Een Tribute aan de Beatles. Een jochie van een jaar of vijftien het publiek aan zijn lippen kluisterde.
Zichzelf vol overgave op de guitaar begeleidde.
En ‘Close your eyes’ wat ‘All my loving’ schijnt te heten aan Johnny and his Cellar Rockers deed denken.
Mijn herinneringen springlevend maakten.
Palermo, toen.
En ik Ellen sprak. Aan de telefoon. Haar vertelde dat ik mijn haren heb gekortwiekt.
Het mij een stuk jonger maakt. Het gemak wat mij dient of de verruiging die zich wat laat stroomlijnen.
Een Tribute aan de Beatles. Een jochie van een jaar of vijftien het publiek aan zijn lippen kluisterde.
Zichzelf vol overgave op de guitaar begeleidde.
En ‘Close your eyes’ wat ‘All my loving’ schijnt te heten aan Johnny and his Cellar Rockers deed denken.
Mijn herinneringen springlevend maakten.
Palermo, toen.
En ik Ellen sprak. Aan de telefoon. Haar vertelde dat ik mijn haren heb gekortwiekt.
Het mij een stuk jonger maakt. Het gemak wat mij dient of de verruiging die zich wat laat stroomlijnen.
En ik een keuze maakte.
De gronden maar wat in die tussenfase laat hangen…
Mijn eigen twilight zone in ere houd.
Of simpelweg in stand…
De gronden maar wat in die tussenfase laat hangen…
Mijn eigen twilight zone in ere houd.
Of simpelweg in stand…
OOGLUIKEND
Gedichten
dicht ik niet
om voor
te dragen
dichten
doe je
als de
lezer
in jezelf;
open je
gesloten
luiken.
Ook een knipoog kent zijn plaats.
Misschien ook wel de hare!
Misschien ook wel de hare!
Het lezen van jouw hersensprongen.. die vind ik weer leuk..
Je gedichten
Soms zo scherp
Soms ook niet
Maar zo Wik
En dat is leuk
Dat brengt Mij terug in de tijd.. Zoals de jonge gitarist dat bij jou deed.
Dat gevoel van nog "hetzelfde" zijn en daar zonder teugels van mogen genieten..
Zoals ik me voel als ik Hair opzet
Of me voorstel weer wild en los te kunnen dansen. Dat de demonstratie ertoe doet.
Toestaan je spiegelbeeld toe te lachen
En zeggen dat je er "jonger/beter" uitziet.
Zo tegen en met jezelf..
Da’s rijkdom..
tobacco “”””” NikosNickname
Lexxx
Tembacco.
Het festival is weer gevierd en sta weer enigzins met zeebenen aan de vaste wal. Niet dat ik van land geweest ben daarniet van. Toch enigzins zaterdag door een andere bril beleefd. muziek dans, mensen, heel veel mensen. Zoals waarschijnlijk ook in de horn hoorbaar geweest moet zijn.
Genietend van mijn shaggies mezelf voorgenomen na dit weekend te stoppen. Stoppen met roken welteverstaan. Het zit al een tijdje in mijn hoofd, maar nu het moment aangebroken is. Vond ik mij gister in een situatie waarin ik al mijn lege crissispakjes omkieperde om daar weer 1 heel pak van te maken. Omdat ik wist dat deze dag komen zou…
Ok er zit wat meer shag op mijn tanden en als het waait moet ik oppassen dat de gruizigheid van mijn tabak niet ten prooi valt aan de wind en of zwaartekracht. Het stadium van vooraf gaat aan het openscheuren van oude shaggies een fenomeen dat doorgaans als heel smerig wordt ervaren en meestal wordt toegedicht aan wat men placht te noemen chronisch patient.
Nee, ik rook nog en velen met mij.
In velerlei gradaties en evenveel aromas. Aromas die mij deden zoeken… en ja, het is waar wie zoekt die vindt. En dat was zo bijzonder dat wij samen rookten. Met iemand van wie ik het in ieder geval niet verwachte, terwijl men mij…
meestal ervaring teveel toedicht.
Het was een gezellig samenzijn deze jaargang van Indian Summer.
Met in het bijzonder de heldere stem van frank boeijen die het naliet te praten zonder woorden. Maar ook dat was goed. Het mooiste vond ik nog dat alle ingebakken beleefdheden in gesprek met vrienden en kennissen achterwege bleven en er meteen tot een zekere, vast door mij ingekleurde, kern werd doortast. Gewoon praten van mens tot mens.. en regelmatig beginnend met de zin weet je dat…
om elkaar vervolgens aan te kijken en zonder woorden te zeggen..
he wat leuk een mens
niets meer niets minder.
behalve dan gruizige tembacco.
net iets minder
Summer in the city, the summer of ’69, en de aflaat… Some days after en ik verwijlde daar een poze…