OPgaaf

IEDER MENS IS IN HET LEVEN ZIJN OF HAAR OPGAAF!

Dat haalt je de koekoek! Een open deur van jewelste. Iets wat doet denken aan een tweetal woorden: ja maar… dan wel maar ja. Niet dat ook dit er veel toedoet. Het is slechts een opening. Op een dag dat de wind in kracht toeneemt, de markt voor 85 procent niet aanwezig is en een enkeling zich buiten waagt. De wind aan alles probeert te torsen wat niet stevig is vastgesjord. En waar een bijna naast ja maar voor een deel de dienst uitmaakt. Maar ja, ik heb het ook niet altijd voor het zeggen. En ook dat is maar goed ook. Want stel je nu eens voor dat ik mijn opgaaf uit handen zou kunnen geven. Dan denk ik dat ik onbesuisd door het leven zou gaan. Me dingen op de hals zou halen waar de honden geen brood van zouden lusten. Waar ik bijna op de stoel van een hogere macht terecht zou kunnen komen. En nergens verantwoordelijk voor zou worden gesteld. En zo af en toe denk ik daar weleens aan. Op een moment dat ik me onbespied acht. Dat mijn gedachten niet te raden zijn. En ik simpelweg op vragen daaromtrent kan antwoorden met de opmerking: ‘nergens aan…’ Dan ook veelbetekenend blijf zwijgen.

Gisteren weer te horen gekregen dat ik het, naar omstandigheden, redelijk goed maak. Ja, dank U! Hoop dat voor u hetzelfde mag gaan gelden! Heel anders is dat schrijfsel wat ik op zolder tegen kwam. Ondertekent met De Sint wil ik je dit epistel niet onthouden. Het geeft iets weer hoe mijn vader ooit tegen de dingen in zijn leven aankeek. Het luidt als volgt:

Papa heeft bijna heel z’n leven / ieder half jaar een portie bloed gegeven. // Alleen de laatste keer was z’n bloeddruk wat te hoog / als het oog van de laborante niet bedroog. // Snel naar een andere internist gegaan / met de opmerking: U moet drie dagen de alcohol laten staan. //

Pa in de zenuwen, dat kun je je wel voorstellen, / maar als je in de zestig bent, dan ben je niet meer één van die snellen! // Men zegt ook: ouder worden komt met gebreken / als het is zoals nu, dan is zo’n onderhoudsbeurt wel goed bekeken! //

Je iets matigen, dat is toch niet zo erg, / Pa ziet tegen dit soort onderzoeken op als een berg.// Uiteindelijk valt alles nogal mee / en Pa denkt dan: “Ik ben nog redelijk O,ké!” ’t Is wel jammer dat ik nu vetspek moet laten staan / maar ik ben wel af van de levertraan.// Om dit leed wat te verzachten / en sommige dames wat te laten smachten // een geurtje, wat misschien niet is te harden / U raadt het al, ’t is iets van ….!

Lammy haar vragen gingen gisteren vanzelfsprekend over hart en bloedvaten. Ik zit nu eenmaal in dat systeem, dus heel verwonderlijk is dit niet. Pa gaf bloed en ik trad in zijn voetsporen. Pa ontdekteop zeker moment een blauwe teen en kwam vervolgens in aanmerking voor een broekoperatie. Pa ging zich, zijn leven lang, te buiten aan vetspek en uitgebakken kaantjes. Ook hij was, in zekere zin, een kind van zijn tijd. Een periode waarin bloedworst, peulvruchten, vetspek dan wel reuzel deel uitmaakte van de gestampte pot. Dat leverworst en metworst wekelijks bij slager Olie gehaald werden. Dat volvette kaas en vooral oude kaas een belangrijk deel van het beleg voor zijn rekening nam. Dat de potten pindakaas ook geregeld het broodbeleg kwamen versieren. Dat suiker voor een deel volstond om de zoetekauw ook nog enige bevrediging te schenken. En dat hagelslag iets was wat toen heel zelden op tafel kwam. Waarbij een ontbijt meestal het brood op de broodplank betrof. En waar uitgebreid ontbijten met het hele gezin niet opportuun was.

Those where the days, my friend. Het behoeft daarom geen betoog dat de open deur, waarmee een aanvang werd genomen, niet meer dan een duizendste millimeter verder is geopend!

 

Daarnaast een foto. Maar 1″! Jawel, maar een! Maar ja, een heel bijzondere. Een opdracht die aan Bas Losekoot werd toevertrouwd. En waar hij niet alleen complimenten mee verdiend, maar zich ook, op termijn, weer kan gaan permitteren de wereld in te trekken. En zijn ‘streetlife’ inhoud kan gaan geven. Waardoor de eerste regel weer van toepassing is. En ik het, ook vandaag, als een cirkel aan elkaar heb weten te rijgen. Bijna is de maan weer vol…