PENSIONADO als VEELVERDIENER (deel II).

PENSIONADO als VEELVERDIENER deel II. Relatief, substantieel en economen waren de woorden die gisteren als korte termijn geheugensteuntje dienden te worden onthouden. Deel II van dit geheel begint, net als GTSB met een korte terugblik.
Wat de gevolgen kunnen zijn, blijkt in landen als Spanje en Frankrijk, waar het inkomen van gepensioneerden inmiddels hoger ligt dan het doorsnee inkomen. Hele families zijn er afhankelijk van het pensioen van opa en oma. Ook in Nederland liep het inkomen van gepensioneerden ten opzichte van de rest gestaag op van 86 procent van een doorsnee netto-inkomen naar 91 procent. Die trend zet nog wel door want de komende jaren bereiken steeds meer babyboomers met goudgerande pensioenbeloftes de AOW-gerechtigde leeftijd. Het idee dat gepensioneerden per definitie minder verdienen dan werkenden gaat daarmee ook op de helling. Gepensioneerden krijgen een pensioen dat lager ligt dan wat ze vroeger verdienden, ten opzichte van werkenden stijgt hun pensioen. Ook in dat licht si het niet meer van deze tijd om pensioenbeloftes te baseren op salarissen uit een welvarend verleden. Dat die beloftes onrealistisch zijn blijkt uit de kelderende dekkingsgraden van pensioenfondsen. Kortingen compenseren met een hogere AOW is de wereld op zijn kop. Onrealistische beloftes worden ermee in stand gehouden, en dat moeten 65-minners betalen.
Geen woord over de jarenlange niet geindexeerde verhogingen, geen woord over het middelloon, geen woord over de bonussen dan wel de boeterentes die banken hebben moeten afdragen, geen woord over al die werklozen, geen woord over die gepensioneerden die slechts van een AOW dienen rond te komen. Geen woord over huurverhogingen, eigen bijdrages voor wat betreft de ziektekosten en het schaamteloos vullen van de zakken van de zorgverzekeraars. Laat staan dat er woorden worden gewijd aan alleenstaanden, een groep die iedere keer weer het haasje is. En dat met die voorbije PaasHaasjesdagen. En 1 april nadert: ‘leuker kunnen wij het niet maken, wel…’