Vakil

Een gedicht op het randje. Een gedicht over het kantje. En dat, terwijl de internationale vrouwendag zich kenmerkt door het thema; ‘Rozengeur en Maneschijn.’ Rozengeur en Man als schijn. Rozen geuren Man nen schijnen. En die ene man die als een bijzonder geslaagde travestiet van zich doet spreken. Een Playboyketting als een oogverblindende bling bling rond de hals. Een buste die doet denken aan minimaal een cup DD en schitterende mannenbenen in van Slade (glamrock!) afkomstige hooggehakte glimlaarzen. En een opmaak die er niet om liegt. Zwartglimmende ogen gaan bijna schuil achter zwartglinsterende lippen, waarbij de wenkbrauwen doen denken aan een witte clown. Het pruilt wat als ik een foto maak en het druilt wat als het armpje door met de scheidsrechter probeert te worden. Schijnbaar is de andere noot het evenwicht om de evrouwcipatie recht te doen. En dat doet, in mijn ogen, ietwat afbreuk aan het ludiek politieke deel van deze feestelijkheden. Want feestelijk wordt het als het dameselftal van AZ haar opwachting maakt. In een tweetal strechted cars. Een zwarte Hummer en waarschijnlijk een uit haar verband gerukte rode Chevrolet. Of een Chrysler dan wel een Cadillac. Mogelijk een Lincoln. Maar dit alles ter zijde.
En Marleen Molenaar. Manager voetbalzaken van AZ. De damesafdeling vertegenwoordigend. Op hoge hakken komt zij niet veel verder dan een geschatte 1.68. Of 168 centimeter. Dames worden voor de strijd kortstondig opgewarmd. Dit door een trainer van datzelfde AZ. Wat heen en wat weer en dan alras een fluitsignaal. De gummigemaskerde scheids, die zich al eerder opwierp als de man die de maat nam, wenkt de dames achter de roze startlijn plaats te nemen. Van een aantal dames wordt zichtbaar met welk een streven zij zich naar dit evenement hebben gespoed. Een strakke blik doet een zeker fanatisme vermoeden. De pylon die aan het andere einde van het speelveld wacht, staat stil en genadeloos te wachten. Overdadige make-up, zwierige jurken en uiteraard hoge hakken hebben de plek ingenomen van ooit tuinbroeken en stekeltjeshaar.
Ook Vakil Eelman is van de partij. Laat wederom trots haar Carmen Rojo zien, waarmee zij vrijdag in de krant poseerde. Vorig jaar deed ze ook mee. Op enkellaarsjes met hoge hak. ‘Die liepen best goed’, herinnert Vakil zich. ‘Maar ik denk dat ik op de Carmens nog beter uit de voeten kan.’ De Spaanse schoenmaker moest wel even slikken toen hij hoorde dat zijn creaties hier gewoon voor op straat worden gekocht en niet voor de traditionele dans. Vakil draagt dan ook flamencoschoenen. ‘Rood is de kleur van energie en past goed bij het thema voor dit jaar!’ De witte Linosa Blanca, bruine Chelsea en paarse Malaga haalden het dit keer niet.
Ludiek, maar ook politiek heet het want: ‘het is hard zwoegen, maar wees vooral trots op je vrouwzijn. Dat is ook de symboliek van deze race. Vrouwonvriendelijk is het zeker niet. Vrouwen die naar de top willen, lopen nu eenmaal vaak op hakken.’
Stelt Annemiek Klever van het 8 Maart Comit” Alkmaar.
Bloemen in de haren, glitters rond de ogen en hun wedstrijdnummer waar ze het maar plakken willen. De High Heels Run is vooral ontspannen lol maken, ook al is het tijdens de race even bloedserieus. Een atletiekster wint de eerste prijs, een vierde krijgt de pechvogelprijs en de 65 plusser Ans Lenaarts valt, na haar letterlijk uitgelopen ‘race’, met roze boa en navenant hoedje, in de prijzen.
Rozengeur en maneschijn: de kleur roze was dan ook ruimschoots vertegenwoordigt. Dus wie aanstoot neemt aan het onderstaande gedicht: sla woorden over of doe even de ogen dicht. Gelijk de kerk geregeld de ander kant op keek dan wel de roze hosties telde”

SPELING

Onderweg

van hot

naar haar

kwam ik,

voortijdig,

klaar.

Onderweg

van haar

naar hot

laat ik ’t,

vroegtijdig,

afweten.