Voor pret impressies

Maar het zou ook vooravond kunnen heten. Of stilte, met de vraag of het morgen storm gaat lopen. Alkmaar laat aan de weg timmeren. Door Espeq. Leerlingen die het edele vak van handwerksman inhoud geven. Leerlingen in een bepaalde categorie. Timmerlieden in dit geval, of, om toch een beetje in stijl te blijven, timmerluyden. Dus passeren weer een aantal beelden. Niet allemaal even geslaagd, maar meer om die impressies overeind te houden. Nadat gisteren mensen zijn gepasseerd, doe ik het vandaag ook met mensen maar meer uitgesproken. Sommige koppen lenen zich uiteindelijk toch wel om gevangen te worden. En dan een verhaal omtrent mijn histogram aangehoord te hebben, ontkom ik er bijna niet aan om een mate van bewerking op mijn foto’s toe te gaan passen. Het enige wat in de weg zit is mijn eigen wijzigheid. Om over mijn aanwezigheid maar te zwijgen…

Wij in Noord-Holland. Een Kraen. Een toren. Vernuft, bij de gratie dit keer van Wubbo Ockels. Voor een deel in de geest van Cornelis Drebbel. Waarbij de eerste contouren van het spektakel van volgend jaar zichtbaar waren. Een duikboot, waar hij ooit mee op de Thames onder water zich een weg zocht. De aandrijving die bestond uit roeiers. En de wet van Archimedes van een ander inhoud wist te voorzien.

Ondernemend Alkmaar, in de vorm van Henk en Ed. De een met een portretstudio (het kaesendragende volkje vereeuwigd), de ander met etalages vol met prenten van voorheen. Te bevragen bij SJ-1, de Galerie van Henk. Langzaam maar zeker aan de weg timmerend, dit keer met eigen werk. Een bescheiden overwinning op zichzelf. De deugd geregeld voor ogen houdend…

Het wordt druk in het boetje! Het is dan ook gepast, dat ik, mezelf enigszins kennend, rustig naar buiten begeef. Echter niet eerder dan dat de afsluiting niet geheel ongemerkt gaat passeren. Want de tijd dat de man op de foto met hetzelfde weelderige haar als afwijkend werd beschouwd, is niet eens zo lang geleden: ik houd het op een jaar of veertig, vijftig. En dan hooguit!