bas WEL LICHT!

Waar Erwin Olaf met zijn eigen OWN reclame maakt voor zijn werken, zou Bas Loosekoot wellicht iets met Bas’  Wel Licht zijn licht over het Al Licht kunnen laten schijnen. Want hoe krijg je een pakkende titel te pakken van mogelijk een boekwerk wat in de toekomst gaat verschijnen. En ik ben me bewust dat het spelen met licht en schaduw voor een belangrijk deel de werken van Bas typeert. Naast het gegeven dat hij gegrepen is door de straatfotografie en alles wat daarmee samenhangt. De mens en zijn ‘environment.’ De mens en het gegeven van urbanisatie. De ontstedelijking van het platteland, dan wel de verstedelijking van datzelfde platteland. Hij weet beelden te plaatsen en tegelijkertijd te plekken. Er is dan ook sprake van een bepaalde context waarin hij die zaken plaatst, mensen een boven- dan wel ondergeschikte rol laat spelen, waar menigeen spontaan en stomweg aan voorbijgaat. Bas die zich van een aantal zaken bewust is en dit bewustzijn op een heel integere en tegelijkertijd heel wezenlijke manier aan de toeschouwer weet over te brengen. Althans, en ik weet dat ik subjectief en niet geheel onbevooroordeeld ben, is dit mijn mening. Als over smaak al niet valt te twisten, zou het absurd zijn te veronderstellen dat de mening die ik ben toegedaan, voor grote aantallen anderen ook opgaat. Zo zit het leven en de mensheid immers niet in elkaar. Zo ook zit het huidige Foto Festival Naarden ook niet in elkaar, laat staan dat criticasters hier ook nog eens hun blik over laten gaan en hun mening ventileren. Beelden. En van die beelden genoten wij, in het collectief van wat als Fotocafe door het leven gaat. Want juist ons collectief kenmerkt zich door het heterogene karakter. En dat is een waardevolle plus. Vooral op een winderige, ietwat koude eerste Pinksterdag, waarbij de verwarming een niet onbelangrijke rol speelt…

Het is genieten! Vooral wanneer de maker en vastlegger van die beelden zijn visie, zijn kijk en zijn redenen aan ons openbaart. Wanneer hij in staat is zijn opgewekte interesse met ons gaat delen. Bas maakt het interessant door zijn herhaaldelijk gebruik van dit woord: interessant. Dat intrigeert. Vooral wanneer zijn technische toelichting, de omstandigheden waaronder en de factor licht nader worden toegelicht. Het zorgt ervoor dat ik anders kijk, dat ik anders leer kijken en dat beelden, voor een ander deel heel universeel zijn. Dat mensen zich niet altijd even bewust zijn van de emoties die van gezichten zijn af te lezen, de lichaamstaal die veel doen vermoeden en de achterdocht die zich voordoet wanneer mensen met een camera worden geconfronteerd. Mensen vastgelegd in hun jachtig bestaan, mensen gehaast naar een volgende afspraak, mensen in verwarring omtrent de plaats waar zij zich bevinden, mensen waarbij de eenzaamheid van het gezicht valt af te lezen, het verdriet dat zichtbaar is dan wel de opgewektheid van een persoon in relatie tot zijn huidige bestaan, het verkneukelen, dan wel gramstorigheid dat een uitweg zoekt.

Een dagje Naarden. Een dagje vol met prikkels. De kans dat mijn bovenkanmerschijf vol zou lopen, werd beperkt door het ‘Hertje’ waar, wederom, een drankje kon worden genuttigd. Het gezelschap waarin ik mocht verblijven. De rijkdom waarmee deze dag werd overgoten, ondanks het feit dat de zon het voor een belangrijk deel liet afweten. Het grote genoegen in een gezelschap van gelijkgestemden te kunnen verkeren. En het enthousiasme. Van allen. Wat dat waard is…

wellicht dat in dit licht het werk van Bas kan komen verkeren:

WEL LICHT!