Dolen

Het kan haast niet anders dan dat ik in de loop der tijd gedeeltelijke het overzicht ben kwijtgeraakt. En toch schijnt het zo te zijn dat mijn oneindige brein plekken kent, waar de verliezen zich bevinden. Een grote muur dan wel een slot waarvan de sleutel ergens onderweg is verloren, zorgen ervoor dat al die verliezen uit het oog blijven. En toch zou ik daar heel graag eens een blik willen werpen. Waarbij ik er voor het gemak van uitga, dat het een grote chaos is. Of dat alles in tijd staat gerubriceerd. Netjes uitgestald, met een korte omschrijving daarbij. Een museum van de verloren tijd, de verloren omstandigheid en de verdrongen herinneringen. Misschien ook wel vol met verrassende schoonheden, gebaseerd op mijn verleden en voorbestemd om met mij, uiteindelijk, te verdwijnen. De variatie van een iemand naar een niemand, als tegenhanger van de titel ‘Ik ben voor niemand iemand meer.’ Daarnaast beeld ik me weleens in een Japanse monnik te zijn: met een totale onverschilligheid omtrent bezit en materie, wel voorzien van een matje en iedere dag een kom rijst. Het levenslange pogen om in een totale staat van onthechting te komen verkeren en niets meer dan dat. Het opgaan in de kosmos en daar alle facetten van zijn te gaan ervaren.
Er zijn door niet te zijn door stomweg zijn. Niet meer dan dat…
Op 19 maart 1990 schreef ik het volgende:
Bovenkamer.
De ruimte / intrigeert me // De vrijheid / intrigeert me // De ruimtelijke vrijheid / koester ik / in mijn bovenkamer // Straks moet ik / alle trappen af.
Op 26 maart 1990 gevolgd door:
Doorgaan // voorbij de poort / het gewelf / van de grot / de vernauwing in / het spelonk //
waar mijn geest / al / doolt.
Ik mocht ‘Dwaalgeest’ van Willem Schotten bekomen. Niet alleen die titel, maar ook zijn bewerking heeft mi, op de een dan wel de andere manier ‘getriggerd’. En ik vroeg mij dingen af. De dingen die ik hierboven heb vermeld. Maar zou het echt zo werken…”!
En de reden van dit schrijven is simpel: via een oud collega dat een ex collega longkanker heeft. Zo simpel als het hier staat zo eenvoudig waren mijn woorden…